Punih 79 godina navršilo se danas od vojnog puča i velikih demonstracija u Beogradu i drugim gradovima Srbije i bivše Jugoslavije koji su odredili sudbinu zemlje i njen dalji put ka bloku zemalja protivnica nacističke Njemačke.

Pučem, koji je izvršen u jedan čas poslije ponoći 27. marta 1941. godine, poništen je protokol o pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu koji su činile Njemačka, Italija i Japan, a koji su u ime jugoslovenske Vlade potpisali premijer Dragiša Cvetković i ministar spoljnih poslova Aleksandar Cincar Marković.

Protokol, koji je isprovocirao puč, a potom i masovne demonstracije potpisan je poslije ocjene da je Jugoslavija strategijski u bezizlaznom položaju, kao i da se ne može dobiti nikakva pomoć od saveznika.

Time je uklonjeno namjesništvo čija je prva ličnost bio knez Pavle Karađorđević, a maloljetni kralj Petar Drugi proglašen je punoljetnim.

Čim je informacija o puču, čija je centralna figura bio general Dušan Simović, dospjela u narod, izbile su masovne ulične demonstracije kao znak podrške građana puču, prećene parolama koje su ostale upamćene u istoriji: "Bolje rat nego pakt" i "Bolje grob nego rob".

Istorijski nije potpuno rasvijetljeno, ali je opšte prihvaćeno uvjerenje da je presudan podsticaj državnom udaru u tako prelomnom trenutku imao uticaj inostranstva, prije svega Londona, ali i Moskve.

Srpske opozicione stranke i patriotske grupe, kao i Srpska pravoslavna crkva /SPC/ sa odobravanjem su primile vijest o državnom udaru.

Kasnije, 6. aprila, usljedilo je brutalno bombardovanje Beograda i masovni napad Njemačke, Italije, Bugarske i Mađarske na Jugoslaviju.

Zemlja je raskomadana i formirane su takozvana Nezavisna Država Hrvatska, zatim "velika Albanija" i "velika Bugarska".

Sudovi u Srbiji su proteklih godina rehabilitovali neke od učesnika događaja od 25. i 27. marta 1941. godine, poput Dragiše Cvetkovića, Slobodana Jovanovića, Živana Kneževića, te Kneza Pavla Karađorđevića.