Ljubinka Barjaktarević, koja je u Odbrambeno-otadžbinskom ratu izgubila dva sina Gorana i Duška, rekla je da je teže podnijela iskopavanje njihovih posmrtnih ostataka 1996. godine nego kada su joj javili da su poginuli.

Ljubinka je rekla novinarima da je Goran poginuo 1992, a Duško 1994. godine na ilijaškom ratištu.

- Prvo su bili ukopani u Srednjem, jer smo dolje živjeli. Kada je Dejton potpisan, svi iz sela su otišli osim nas. Nismo čekali da ih iskopamo. Mislili smo samo o tome da im možemo doći na groblje - navela je Barjaktarevićeva.

Ona je ispričala da nikada neće zaboraviti te prizore kada je njen muž, po noći, po snijegu, mećavi i niskoj temperaturi išao na groblje da iskopava posmrtne ostatke sinova.

- Po najvišem snijegu moj muž je išao i kopao uveče. Pomogla su mu dva čovjeka iz susjednog sela. Tek odavde nam je kamion došao. Kada smo ih iskopali, tu noć su noćili na kamionu iznad kuće", rekla je Ljubinka.

Ona je dodala da su se nastanili na Sokocu, napravili kuću i obilaze grobove dvojice sinova.

Ljubinka i njen muž imaju još jednog sina.

Egzodus 120.000 Srba iz Sarajeva predstavlja niz događaja koji su uslijedili nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma, kada je pet opština Srpskog Sarajeva u cjelini pripalo Federaciji BiH, dok je drugih pet podijeljeno između Republike Srpske i FBiH, gdje su Srbi uglavnom dobili periferna, nenaseljena i ruralna područja.

U martu 1996. godine ispisane su brojne pojedinačne tragedije lokalnog stanovništva, zbog čega je Dejtonski mirovni sporazum za sarajevske Srbe asocijacija na najveće poslijeratno protjerivanje naroda sa svojih ognjišta.

Srpski borci Sarajevsko-romanijske regije tokom Odbrambeno-otadžbinskog rata zaustavili su 35 ofanziva muslimansko-hrvatske vojske i odbranili svoje domove.

Za odbranu ovih prostora, život je dalo više od 4.000 boraca, oko 3.500 ih je ranjeno, oko 1.000 sahranjeno na Vojničkom groblju "Novi Zejtinlik" na Sokocu.