Danas se navršava 30 godina od kada je takozvana Armija BiH granatirala teritoriju Republike Srpske iz pravca Igmana, Hrasnice i Butmira i na autobuskoj stanici u opštini Ilidža ubila 10 i ranila 33 srpska civila, od kojih su mnogi ostali trajni invalidi, a najmlađa žrtva ovog svirepog masakra bio je trinaestogodišnji dječak Slađan Grgić.

Njegovog imena na spomeniku ubijenoj djeci Sarajeva nema. Za sarajevske vlasti on nije bio dijete. Njegova mama ne zove se Munira, nema četiri hiljade mjesečnih primanja, ne vozi džip, nije medijska zvijezda i nema privilegiju da utiče na državna pitanja, niti se njeni stavovi prenose kao udarna vijest mnogih medija.

Zapravo, mi ne znamo ni kako se zove Slađanova mama, da li je živa ili daleko od svog Sarajeva, možda u tuđoj provinciji, tiho boluje svoju bol.

Tog dana poginuli su i Žarko Kreštalica /27/, Milojka Tambur /38/, Ružica Martinović /25/, Branka Milošević /40/, Nataša Kvesić /24/, Tomislav Milanović /34/, Zdravko Šutalo, Mira Delić i Petko Radovanović.

Za ovaj zločin takozvane Armije BiH niko nije odgovarao, a opštinske vlasti ne dozvoljavaju postavljanje spomen-ploče na mjestu stradanja nevinih srpskih civila.

Planina Igman je bila pod kontrolom snaga takozvane Armije BiH, dok je samo jedan njegov mali dio, Golo Brdo, od 1992. i 1993. godine bio pod kontrolom Vojske Republike Srpske.

I Hrasnica je bila pod muslimanskom kontrolom, a u selu Kovači nadomak Hrasnice bila je smještena minobacačka jedinica takozvane Armije BiH.