Veliki srpski i jugoslovenski filmski glumac Velimir Bata Živojinović preminuo je 22. maja 2016. godine.

Velimir Bata Živojinović na filmskom platnu debitovao je 1955. godine u filmu "Pesma sa Kumbare", a tokom višedecenijske karijere ostvario je više od 400 uloga. Glumio je u brojnim domaćim i stranim ostvarenjima, među kojima je i 17 vesterna snimljenih u Njemačkoj, kao i filmovima nastalim na prostorima svih bivših jugoslovenskih republika.

Bio je jedan od najznačajnijih predstavnika takozvanog „crnog talasa“ u jugoslovenskoj kinematografiji, filmskog pokreta koji se razvio početkom šezdesetih godina prošlog vijeka. Istovremeno, proslavio se i ulogama u partizanskim filmovima, posebno tokom šezdesetih i sedamdesetih godina. Velika popularnost stigla je i van granica Jugoslavije, naročito u Kini, zahvaljujući filmu "Valter brani Sarajevo".

Kontinuiranu filmsku karijeru započeo je ulogama u filmovima "Vlaku bez voznog reda" iz 1959. godine i "Ratu" iz 1960. godine. Oba ostvarenja je režirao Veljko Bulajić, sa kojim će kasnije sarađivao na brojnim ostvarenjima, uglavnom tumačeći glavne uloge.

Živojinović je podjednako uspješno igrao heroje i negativce, lako prelazeći iz glavnih u sporedne uloge. Posebno su zapažene njegove role u filmovima "Kozara" i "Bitka na Neretvi". Osamdesetih godina parodirao je sopstveni imidž akcionog heroja kroz niz komičnih uloga.

Bio je, kako je sam isticao u medijima, dobar prijatelj sa doživotnim predsjednikom SFR Jugoslavije Josipom Brozom Titom.

Živojinović je bio inicijator, osnivač i prvi predsjednik Udruženja filmskih glumaca Srbije, kao i direktor filmskog programa Slobodarskih svečanosti u Sopotu.

Svoj talenat za glumu otkrio je sa 15 godina, zahvaljujući rediteljki Soji Jovanović koja ga je pozvala da se pridruži Akademskom pozorištu u Beogradu, gdje je povremeno radio kao scenski radnik, a ponekad i kao statista.

Umjesto klasične gimnazije, pohađao je srednje glumačke škole u Nišu i Novom Sadu. Na Pozorišnu akademiju u Beogradu nije uspio da se upiše iz prva dva pokušaja.

U tom periodu radio je različite poslove, bio je milicioner, moler, stolar i opštinski izvršitelj. Kasnije je isticao da su mu upravo ta iskustva pomogla u građenju brojnih likova koje je tumačio.

Iako je u to vrijeme dobio ponudu za stalni angažman od Crnogorskog narodnog pozorišta u Titogradu, uz podršku majke odlučio je da ponovo konkuriše na beogradskoj Pozorišnoj akademiji. Primljen je iz trećeg pokušaja, 1954. godine, čime počinje jedna od najvećih glumačkih karijera na ovim prostorima.

Više godina nastupao je u Beogradskom dramskom pozorištu, koje se tada zvalo "Savremeno pozorište". Imao je po 300 angažmana godišnje.

Osim glume, bavio se i politikom. Od početka devedesetih godina bio je poslanik Socijalističke partije Srbije u nekoliko mandata, a 2002. godine bio je kandidat te stranke na republičkim predsjedničkim izborima u Srbiji.