U Bratuncu će 4. jula biti obilježene 34 godine od velikog stradanja Srba u srednjem Podrinju i Birču, a parastos za 3.267 poginulih srpskih boraca i civila iz ove regije služiće Njegova svetost patrijarh srpski Porfirije.

Program će početi u 9.00 časova dočekom patrijarha kod Hrama Uspenja Presvete Bogorodice u Bratuncu, u čijoj će porti Svetu arhijerejsku liturgiju služiti Njegova svetost, uz sasluženje Njegovog visokopreosveštenstva mitropolita dabrobosanskog Hrizostoma i drugih arhijereja Srpske pravoslavne crkve.

U 11.30 časova krenuće litija od Crkve Uspenja Presvete Bogorodice do gradskog i vojničkog groblja u Bratuncu, saopštio je Odbor za obilježavanje 34 godine od srpskog stradanja u srednjem Podrinju i Birču.

Na bratunačkom groblju u 12.00 časova parastos za sve poginule srpske borce i civile u srednjem Podrinju i Birču služiće patrijarh Porfirije, nakon čega je planirana besjeda patrijarha, te obraćanje zvaničnika Republike Srpske i Srbije.

Nakon toga, kod spomen-krsta na bratunačkom groblju biće položeni cvijeće i vijenci i održan kulturno-memorijalni program.

Obilježavanje 34 godine srpskog stradanja u Bratuncu održava se pod sloganom „U Bratunac se ne zove, u Bratunac se ide“, čime je upućen poziv svim dobronamjernim ljudima da dođu i odaju počast stradalim Srbima ovog kraja u Odbrambeno-otadžbinskom ratu.

U Bratuncu će biti odata pošta svim srpskim žrtvama iz srednjeg Podrinja i Birča stradalim u Odbrambeno-otadžbinskom ratu, povodom 34 godine od velikog stradanja Srba na Petrovdan 1992. godine u selima oko Srebrenice i Bratunca, kada je ubijeno 69, a zarobljena su 22 vojnika i civila, od kojih niko nije preživio.

Muslimanske jedinice iz Srebrenice su tokom Odbrambeno-otadžbinskog rata najčešće napadale srpska sela na najveće pravoslavne praznike, a na Petrovdan 1992. godine napale su sela Zalazje, Biljaču, Sase i Zagone ubijajući sve što su stigli, pljačkajući i paleći srpsku imovinu.

Tako su nastavili realizaciju plana etničkog čišćenja započetog u aprilu iste godine, prema kojem su uništavali sve što je srpsko, da bi tragove postojanja Srba na ovim prostorima potpuno zatrli, jer su, osim ubijanja i progona civilnog stanovništva i uništavanja imovine, uništavali i srpska groblja i bogomolje.

Muslimanske snage su tokom cijele 1992. godine napadale srpska sela i ubijale i uništavale sve što je srpsko, počinivši brojne masovne zločine nad srpskom nejači u selima oko Srebrenice i Bratunca.

Da bi zaštitila srpsko stanovništvo u srednjem Podrinju od uništenja, Vojska Republike Srpske u proljeće 1993. godine pokreće kontraofanzivu, ali do oslobađanja Srebrenice nije došlo zbog intervencije međunarodne zajednice koja je ovu, tada muslimansku, enklavu proglasila zaštićenom demilitarizovanom zonom UN.

Muslimanska komanda pripremala je akcije i koristeći zaštitu međunarodnih vojnih snaga (Unprofor) organizovala napade na srpske položaje, posebno 1995. godine, kada su jake snage iz zaštićene zone krenule u napad na komandu Glavnog štaba Vojske Republike Srpske u Crnoj Rijeci kod Han Pijeska.

Taj napad je razbijen i ubrzo je uslijedilo oslobađanje Srebrenice, koja u julu 1995. godine ulazi u ustavnopravni poredak Republike Srpske.