Na Trifundan, 14. februara 1945. godine, Deseta hercegovačka udarna brigada NOVJ, pod komandom zloglasnog Vlada Šegrta, strijeljala je 19 mladih djevojaka u Nevesinju.

„Bilo je možda previše strijeljanja… Ja to iz sadašnje perspektive razmišljam, ali iz ondašnje možda i nije, no je trebalo još više“, dio je sramne izjave Vlada Šegrta na tzv. Trebinjskom savjetovanju.

Zemljoradnik, u ratu komesar Lastvanske partizanske čete, komandant bataljona Luka Vukalović, komandant zloglasnog Prvog hercegovačko – crnogorskog udarnog bataljona. Ovaj bataljon formiran je na Baljcima (Bileća) 28. 1. 1942. To je bila jedinica posebne namjene, sastavljena od najspremnijih ideološki motivisanih boraca sa prostora nikšićkog, trebinjskog i bilećkog sreza. Sudeći po riječima Tripa Šarenca, člana Okružnog komiteta KPJ za sjevernu Hercegovinu, borba protiv četnika, „bila je prvenstveni i isključivi zadatak“ Prvog udarnog bataljona. Ova jedinica počinila je brojne zločine nad srpskim narodom Hercegovine, a posebno na prostoru Gacka i Nevesinja.

" Kada su osuđenike postavili uza zid, Vule Okiljević je počeo da se krsti. To je vidio Vlado Šegrt, pa je cepteći od bijesa viknuo: Udri toga što se krsti, kučka mu Boga jebem!" Poslije ovog strijeljanja oko mrtvih ljudi uhvatilo se kolo, u koje su morali da uđu i bliski srodnici žrtava. (M. Okiljević o strijeljanju Srba u selu Jasenik, 3. 4. 1942.)

Zlikovac koga su komunisti proglasili narodnim herojem: Vlado Šegrt

Vlado Šegrt je upamćen po tome da je civile ubijao i lično, iz blizine, kao npr. kada je ubio Obrena Glogovca u nevesinjskom kraju. Vlado Šegrt je počinio zločin i u miru, 1945. godine, kada je naredio da se 13 Srba odvede iz zatvora u Trebinju i ubije. Oni su bačeni u jamu Čekalica kod Vučijeg Dola.

U tom periodu, od ukupnog broja od partizana ubijenih nedužnih hercegovačkih Srba bilo je 38 žena i djevojaka.

Početkom februara 1942. godine Vlado Šegrt dolazi iz Baljaka (Bileća) u selo Bratač – opština Nevesinje.

Ono što je Vlado Šegrt radio u Nevesinju februara i marta 1942. godine, nastavljeno je i pred sam kraj rata, 14. februara 1945. godine. Njegova Deseta hercegovačka „udarna“ brigada strijeljala je 19 mladih djevojaka – Nevesinjki, na osnovu lažnih optužbi i spiskova koje je jedna partizanska „obavještajka“ dostavila šefu OZN-e Desete hercegovačke „udarne“ brigade.

Tada je ubijena i maloljetna (sedamnaestogodišnja) kćerka Jele Mučibabić – Rajka. „Udarnici“ su tada strijeljali i sljedeće djevojke: Zoru Kovačević, Nataliju Gutić, Dragicu Vasiljević, Ljeposavu Grahovac, Zagorku Kolak, Smilju Gudelj, Zoru Čolović, Dragu Vukotić, Milicu Bjelicu, Jovanku Burlicu, Rajku Banašević, Boriku Tešanović, Milicu Vučinić, Desanku Milošević.

Prema naknadnim saznanjima (Izjava Gojka Tepurića za Večernje novosti 2010. godine) tada su još ubijene i: Jovanka Ivanišević, Desanka Vasiljević, Dušanka Gutić i Jovanka Samardžić.

Po svirepom ubistvu, sve djevojke su sahranjene u porti Crkve Vaznesenja Gospodnjeg u Nevesinju.