Bojana Grgić, rođena Dobrojević u selu Bukovica kod Cazina, jedini je preživjeli član iz desetočlane porodice koja je ubijena u Drugom svjetskom ratu.

Od osmoro djece, koliko je imala porodica Boža Dobrojevića, na kućnom pragu u zločinima hodže Bećira Borića zaklana je majka Mara (1898) i šestoro djece – Soka (1917), Danica (1925), Mileva (1927), Milka (1929), Milica (1930) i Nada (1932). Bojana preživljava klanje. Po njenom pričanju, spašava je jedan od ustaša. Naime, kada je preko nje pala ubijena tetka, ustaša joj je rekao da zatvori oči i da se umiri.

Drugi preživjeli član porodice je sin Đuro Đuka (1919) koji tog dana nije bio kod kuće. Otac Božo odveden je tokom jula 1941. godine od kuće i ubijen je na Garavicama. Đuro-Đuka gine kao partizanski borac u selu Revenik kod Bosanskog Petrovca marta 1943. godine.

Bojana je, kao i njen suprug Dragan Grgić, nosilac „Partizanske spomenice 1941“.

Iza njih dvoje nije ostalo potomstvo, tako je desetočlana porodica Dobrojević potpuno ugašena.