U mnogim današnjim vozilima tempomat je dio serijske opreme, a može se kupiti i kao dodatna oprema prilikom kupovine novog vozila.

Najčešće je smješten na volanu ili na ručicama ispod samog volana, a smisao tempomata ili „cruise controla“ je da tokom vožnje ne morate držati pritisnutu papučicu gasa.

Dok se sistemi za upravljanje brzinom okreću oko automobila gotovo jednako kao i oni koji su postojali (prvi poznati bio je instaliran na Vilson-Pilcherovom automobilu 1900. godine), a slični su sistemi već davno bili kontrolisani za parne strojeve. Izum modernog sistema kontrole brzine pripisuje se istraživaču Ralfu Titoru, čovjeku koji nije mogao voziti zbog toga što je bio potpuno slijep.

Inspiraciju za sistem kontrole brzine Titor je dobio vozeći se sa  svojim advokatom četrdesetih godina prošlog vijeka. Naime, Titora je nervirao stil vožnje njegovor advokata koji je imao običaj da dok govori, oduzme gas, a dok sluša sagovornika, da dodaje gas. Kola su se zato kretala čas brže, čas sporije. 

To je ometalo Titora, koji je odlučio stvoriti uređaj koji automatski kontroliše brzinu automobila. Nakon nekoliko godina, 1945. godine on je  patentirao prvi uređaj za kontrolisanje brzine, zvani tempomat.

Trebalo mu je još deset godina i još mnogo neuspješnih prototipa dok konačno nije došao do verzije koja bi bila instalirana na komercijalno vozilo.

Do 1960, tempomat je bila standardna stavka na svim Kadilacima. Sistem je radio izračunavanjem brzine tla na temelju rotacija pogonskog vratila.