Od pojave super radara, milioni vozača pažljivo gledaju put sa strane, kako bi blagovremeno uočili kontrolu brzine i pritisli kočnicu.
Jedna od glavnih nedoumica i nagađanja jeste navodna vrlo velika udaljenosta, odnosno stvarni domet kamera koje se koriste u saobraćajnom nadzoru.
Ipak, kamere uglavnom "pucaju" znatno manju dužinu, koja je jasno definisana tehničkim mogućnostima uređaja.
Fiksne kamere za nadzor brzine, kad govorimo o uređaju GATSO RT4, koje se najčešće postavljaju uz puteve imaju domet mjerenja brzine do 100 metara.
U tom rasponu kamera može precizno da izmjeri brzinu vozila, snimi jasnu fotografiju i zabilježi registarsku tablicu. Minimalna udaljenost na kojoj sistem počinje s mjerenjem iznosi približno deset metara, što znači da kamera ne snima cijelu dionicu puta, već tačno određeni segment.
Kamera ne snima neprekidno vozila koja joj se približavaju s velike udaljenosti. Iako se kućište može vidjeti izdaleka, sam uređaj aktivno bilježi prekršaj tek kada se vozilo nađe unutar zone mjerenja. To je područje u kojem su tačnost očitavanja i kvaliteta fotografije dovoljne za prekršajni postupak, piše Jutarnji list.
Zbog toga tvrdnje da fiksne kamere snimaju s nekoliko stotina metara ili čak kilometara nisu tačne kada je riječ o sistemima koji se pretežno koriste u saobraćaju. Veći dometi mogu se odnositi na policijske radare ili laserske uređaje u mobilnim kontrolama, ali ne i na klasične kamere u stacionarnim kućištima, prenosi Telegraf.
