Kolubarska bitka, u kojoj je srpska vojska pobijedila predvođena generalom, kasnije vojvodom, Živojinom Mišićem, počela je na današnji dan, 16. novembra 1914. godine.

Bitka je vođena u novembru i decembru na frontu dužem od 200 kilometara, što je čini najvećom koju je srpska vojska vodila u Prvom svjetskom ratu.

Iako je cijeli svijet očekivao kapitulaciju Srbije, Prva armija kojom je komandovao general Živojin Mišić izvela je uspješnu kontraofanzivu protiv brojnije i bolje opremljene austrougarske vojske.

Značaj bitke ogleda se u tome što Austrougarska nije uspjela da uništi Kraljevinu Srbiju, zbog čega su Centralne sile morale da se bore na tri fronta.

Austrougarski komandant Oskar Poćorek, znajući da je srpska vojska vidno oslabljena i iscrpljena, odlučio je da preduzme novi napad i konačno uništi Vojsku Kraljevine Srbije i osveti joj se za poraz nanesen na padinama Cera.

U srpskoj vojsci stanje je bilo loše - iscrpljenost, veliki broj ranjenika, te česta dezerterstva vojnika, koji su u panici pokušavali da zbrinu svoje najmilije koji su iz Podrinja bježali od austrougarskih zločina i nasilja.

Uoči same bitke, srpska Vrhovna komanda odlučila je da ranjenog generala Petra Bojovića zamijeni Živojin Mišić, general porijeklom iz valjevskog kraja.

Jedino što je tih ratnih dana išlo naruku srpskoj vojsci bili su loše vrijeme i težak teren, koji su usporavali napredovanje neprijatelja.

Bitka je počela 16. novembra, kada je srpska vojska uspjela da odbije nalet austrougarske armije, ali je uz to morala da se povuče.

Mišić, uprkos očajnoj situaciji, donosi odluku koja će se kasnije učiti na svim vojnim akademijama svijeta.

On odlučuje da odbije naređenje Vrhovne komande da ne odstupa ni pedalj kako ne bi ugrozio položaje ostale dvije armije i svoju Prvu armiju povlači 20 kilometara u pozadinu.

Komandu je razljutio taj Mišićev manevar, ali je general saopštio da je to jedini način da sačuva i oporavi snage, te da će Beograd, ako bude osvojen, ponovo osloboditi.

Ali, ako ostane na položajima koje mu je odredila Vrhovna komanda, poručio je, srpska vojska će biti uništena.

Jedinice Vojske Kraljevine Srbije su, zbog toga, 30. novembra napustile Beograd, a Austrougari su narednog dana trijumfalno ušli u nebranjen grad, u kojem je 3. decembra održana pobjednička parada.

Srpski vojnici su se u međuvremenu odmorili, a stigla im je i topovska municija. Na Mišićev prijedlog, dan austrougarske parade u Beogradu izabran je za početak napada.

Mišićeva Prva armija napredovala je brže i poletnije od drugih, probijajući austrougarske linije odbrane. Neumoljivo je napredovala i ušla u Beograd 15. decembra. Razbijena Poćorekova vojska pobjegla je preko Drine, Save i Dunava.

Srpska Vrhovna komanda je 16. decembra objavila: "Na teritoriji Srbije nema više nijednog neprijateljskog vojnika".

General Živojin Mišić je zbog uspješnog vođenja operacije unaprijeđen u čin vojvode, dok je Oskar Poćorek smijenjen sa mjesta glavnokomandujućeg Balkanske vojske i javno osramoćen u Beču.