Turci su na današnji dan 1594. godine na Vračaru u Beograd spalile mošti Svetog Save, prvog srpskog arhiepiskopa, prosvjetitelja i jedne od najznačajnijih ličnosti srpske istorije.

Rođen oko 1174. godine kao Rastko Nemanjić, najmlađi sin velikog župana Stefan Nemanja, Sveti Sava je još u mladosti napustio dvorski život i zamonašio se na Svetoj Gori, u manastiru Sveti Pantelejmon, gdje je dobio monaško ime Sava.

Zajedno sa ocem, koji se zamonašio pod imenom Simeon, podigao je Manastir Hilandar, prvi srpski manastir na Svetoj Gori, koji je postao jedan od najvažnijih duhovnih i kulturnih centara srpskog naroda.

Godine 1219. izborio je autokefalnost Srpske pravoslavne crkve i postao njen prvi arhiepiskop, čime je postavio temelje srpske duhovnosti, prosvjete i državnosti. Smatra se utemeljivačem srpske diplomatije, školstva i kulture.

Nakon drugog hodočašća u Palestina, preminuo je 14. januara 1236. godine u tadašnjoj bugarskoj prestonici Velikom Trnovu.

 Njegove mošti prenesene su u Manastir Mileševa, gdje su vijekovima predstavljale snažan duhovni oslonac srpskom narodu u vremenima osmanske vladavine.

U vrijeme ustanka u Banatu protiv Osmanlija, ustanici su na svojim barjacima nosili lik Svetog Save, što je izazvalo odmazdu tadašnjeg velikog vezira Sinan-paša, koji je naredio spaljivanje njegovih moštiju na Vračaru.

Na tom mjestu danas se nalazi Hram Svetog Save, jedan od najvećih pravoslavnih hramova na svijetu.

Sveti Sava ostavio je dubok trag i kao književnik i zakonodavac. Autor je značajnih djela kao što su „Žitije Svetog Simeona“, „Karejski tipik“, „Hilandarski tipik“, „Studenički tipik“ i „Zakonopravilo“.