Istočno Sarajevo je izraslo tiho, iz potrebe čovjeka da iščupane korijene ponovo poveže sa zemljom i negdje ostane. Da nešto sačuva i nekome pripada.

Istočno Sarajevo izraslo je iz sudbina ljudi koji su, krenuvši u neizvjesnost i bespovrat, na praznom prostoru podizali grad koji je dublji od kamena od kojeg je sazidan.

I zato ovaj grad nisu najprije činile zgrade, nego imena. Ljudi koji su živjeli skromno, u tišini stvarali, učili druge i tiho vjerovali da svaki njihov trud ima smisla, čak i onda kada ga niko ne čuje i ne vidi.

Danas njihova imena nose ulice koje pričaju o čovjeku, djelima, vremenu i vrijednostima koje su nadživjele i njega i vrijeme u kojem je živio.

Upravo zato pokrećemo seriju tekstova posvećenu znamenitim ličnostima čija imena žive na kartama Istočnog Sarajeva. Svakim novim tekstom vraćamo im život i podsjećamo na vrijednosti koje su nosili i čuvamo od zaborava ono što je dio našeg zajedničkog nasljeđa.

Boriša Starović  - životni put velikana medicine i nauke

Boriša Starović rođen je 5. avgusta 1940. godine u Sarajevu. U rodnom gradu 1958. godine završio je Klasičnu gimnaziju sa odličnim uspjehom. Medicinski fakultet u Sarajevu završio je 1964. godine kao jedan od najboljih studenata generacije.

Godine 1972. Starović započinje svoju akademsku karijeru kao asistent na predmetu hirurgija na Medicinskom i Stomatološkom fakultetu u Sarajevu. Već naredne godine, na Hirurškoj klinici istog fakulteta, polaže specijalistički ispit iz opšte hirurgije sa najvišom ocjenom. Svoje usavršavanje nastavlja 1976. godine, kada polaže subspecijalistički ispit iz plastične i rekonstruktivne hirurgije, usmjeravajući se ka oblasti koja će obilježiti njegov naučni i stručni rad.

Kao stipendista British Council-a, tokom 1976. i 1977. godine boravi u vodećim medicinskim centrima Velike Britanije u Edinburgu, Derbiju i Londonu, gdje stiče dragocjena znanja iz hirurgije šake, rekonstruktivne hirurgije i mikrohirurgije. Upravo u tom periodu započinje rad na doktorskoj disertaciji iz rekonstruktivne hirurgije šake, koja će kasnije postati prva doktorska teza iz ove oblasti na prostoru tadašnje Jugoslavije. Disertaciju uspješno brani 1981. godine na Medicinskom fakultetu u Sarajevu.

Njegov angažman nije se zadržao samo na struci i nauci, te od 1985. godine obavlja dužnost prodekana, a već 1988. godine imenovan je za dekana Medicinskog fakulteta u Sarajevu, čime preuzima jednu od najodgovornijih uloga u akademskoj zajednici.

Nastavak akademskog rada u ratnim uslovima

Boriša Starović bio je jedan od osnivača Odjeljenja za plastičnu i rekonstruktivnu hirurgiju Hirurške klinike u Univerzitetskom medicinskom centru Sarajevo, kojom je, nakon imenovanja za direktora 1977. godine u periodu transformacije ustanove, rukovodio sve do 1993. godine, vodeći je kroz značajan period razvoja, unapređenja i modernizacije.

Na toj funkciji zatekao ga je i početak rata u Sarajevu 1992. godine. Već prvog dana rata, 6. aprila, postao je žrtva atentata, nakon čega je čak 400 dana proveo u zatočeništvu u klinici koju je sam osnovao i godinama vodio.

Ipak, uprkos ratnim okolnostima i prekidu nastave na sarajevskim fakultetima, javila se snažna potreba da se očuva kontinuitet medicinskog obrazovanja. Vođeni tom idejom, profesori Medicinskog i Stomatološkog fakulteta, na čelu sa dr Borišom Starovićem i dr Olgom Blagojević, tokom ljeta 1993. godine pokreću obnovu nastave na novom prostoru, nastojeći da sačuvaju tradiciju i omoguće studentima da nastave i završe započeto školovanje.

U takvim okolnostima, profesor Starović imenovan je za dekana Medicinskog fakulteta na srpskom prostoru. Već 18. septembra 1993. godine organizovana je i započeta nastava, po uzoru na univerzitetski kampus, u prostorijama Kliničkog centra Opšta bolnica Srbinje. Na taj način, uprkos ratu i izuzetno teškim uslovima, obezbijeđen je nastavak obrazovanja i očuvan akademski kontinuitet medicinske struke.

Akademski vrhunac i završetak životnog puta

Od 2000. godine profesor Boriša Starović obavljao je dužnost rektora Univerziteta u Srpskom Sarajevu, istovremeno ostajući aktivno angažovan i u Akademiji nauka i umjetnosti Republike Srpske. Njen član postao je 1997. godine kao dopisni, a od 2004. godine i kao redovni član, tokom čega je obavljao značajne funkcije generalnog sekretara, potpredsjednika, kao i predsjednika Odjeljenja za medicinske nauke.

Njegovu karijeru iznenada je prekinula bolest. Profesor dr Boriša Starović preminuo je 16. maja 2005. godine, nakon naglog pogoršanja zdravstvenog stanja.

Pedagoški pristup koji je ostavio dubok trag

Profesor Boriša Starović bio je nosilac i učesnik u više od 20 naučnoistraživačkih projekata u zemlji i inostranstvu, kao i organizator brojnih kongresa, međunarodnih stručnih skupova i domaćih simpozijuma.

Za svoj rad i doprinos struci dobio je više značajnih priznanja, među kojima su Šestoaprilska nagrada grada Sarajeva, Prvomajska nagrada BiH, Medalja rada i Povelja humanosti Jugoslavije 1990. godine. Nagrada „Hipokrat“ za životno djelo dodijeljena mu je 2002, a godinu kasnije i Veliki pečat za izuzetne rezultate u profesiji.

Iza sebe je ostavio velika djela i neizbrisiv trag, duboko utkan u istoriju akademske zajednice Univerziteta u Istočnom Sarajevu. Ipak, pored blistave karijere i izuzetnih profesionalnih dostignuća, profesor Boriša Starović prije svega je bio poštovan, cijenjen i iskreno voljen čovjek, naročito među svojim studentima, koji ga i danas pamte sa posebnim poštovanjem.

Studenti Medicinskog fakulteta pamte ga kao velikog profesora i izuzetnog pedagoga koji im se posvećivao cijelim bićem. Znao je imena svojih studenata, odakle dolaze, pa čak i detalje iz njihovog privatnog života, što je svjedočilo o njegovoj istinskoj brizi i bliskosti sa njima. Bio im je više od profesora i roditelj i savjetnik i prijatelj.

Često je u kasnim večernjim časovima obilazio čitaonice i kada bi zatekao studente kako uče, ostajao bi s njima do ranih jutarnjih sati, strpljivo im objašnjavajući najsloženije dijelove gradiva. Čak i kada bi ih susreo van fakulteta, u kafićima, prilazio bi im sa očinskom brigom i savjetovao da se vrate učenju, podsjećajući ih da je „u znanju blistava budućnost“.

Ostavio je trag ne samo u medicini, već i u generacijama studenata koje je učio da budu prije svega dobri ljudi. Učio ih je radu, disciplini i humanosti, jer je vjerovao da samo takav čovjek može istinski nositi poziv ljekara.

Studentski dom u Foči od 2023. godine nosi njegovo ime, kada je i svečano otkrivena ploča sa novim nazivom ustanove. Iste godine ispred Muzeja Stare Hercegovine otkrivena je i njegova bista, kao trajno obilježje u čast njegovog doprinosa.

Istočno Novo Sarajevo čuva sjećanje na Borišu Starovića

U Istočnom Novom Sarajevu jedna od ulica nosi ime Boriše Starovića, kao trajno obilježje u čast njegovog doprinosa medicini i akademskoj zajednici.