Predsjednik Saveza Srba iz regiona Miodrag Linta poručio je da se zločin nad oko 7.000 Srba, počinjen na Mehinom stanju kod Velike Kladuše i u Srpskoj pravoslavnoj crkvi Svetog Georgija u Velikoj Kladuši od 29. jula do 14. avgusta 1941. godine, nikada ne smije zaboraviti.

Linta je istakao da je ovaj masovni zločin nad srpskim ženama, djecom i muškarcima decenijama nakon Drugog svjetskog rata bio potiskivan i nedovoljno pominjan, kao i brojni drugi zločini počinjeni nad srpskim narodom, saopšteno je iz Saveza Srba iz regiona.

On je naglasio da ovaj stradalnički događaj do danas nije u potpunosti istražen, da je sjećanje na njega u velikoj mjeri potisnuto, te da nikada nije zvanično utvrđen konačan broj žrtava. Takođe, ekshumacije nisu obavljene, a stradali nisu dobili dostojna mjesta počinka, prenosi Srna.

Podsjećajući na istorijski značaj Mehinog stanja, Linta je naveo da se ovaj lokalitet nalazi na području tromeđe Velike Kladuše u BiH i Slunja i Vojnića u Hrvatskoj. Na tom prostoru, okruženom brojnim selima, nekadašnja jugoslovenska vojska je prije Drugog svjetskog rata izgradila betonska utvrđenja i sistem protivpješadijskih i protivtenkovskih rovova dubokih oko tri, a širokih oko pet metara.

Prema njegovim riječima, ustaške snage su početkom avgusta 1941. godine upravo na tom mjestu počinile jedan od najtežih zločina nad srpskim stanovništvom sa područja Korduna, uključujući opštine Slunj, Vojnić i Vrginmost, kao i sjeverozapadne Bosne i Hercegovine.

Linta je naveo da su žrtve prije pogubljenja bile izložene teškom mučenju, nakon čega su ubijane čekićima, krampovima, toljagama, noževima i vatrenim oružjem.

On je podsjetio da su likvidacije Srba na Mehinom stanju izvršene od 30. jula do 14. avgusta 1941. godine na tri stratišta, a da su ustaše rovove duge više od tri kilometra koristile kao masovne grobnice u koje su bacane žrtve, nakon čega su ih lokalni muslimanski seljaci zakopavali.

Linta je dodao da je jedan od najvećih zločina počinjen 29. jula 1941. godine u Srpskoj pravoslavnoj crkvi Svetog Georgija u Velikoj Kladuši, kada je na svirep način ubijeno više od 500 Srba, uglavnom žena, djece i staraca.

Prema svjedočenjima preživjelih i kasnijim izjavama, dodao je on „krvi je bilo za cipelu u crkvi“.

On je istakao da Srbija, kako je naveo, ima istorijsku i civilizacijsku obavezu da usvoji rezoluciju o genocidu nad Srbima u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, formira Memorijalni centar posvećen žrtvama tog stradanja i nastavi aktivnosti na međunarodnom priznanju karaktera tih zločina.

Kao krajnji cilj naveo je nastojanje da što veći broj država potpisnica Konvencije o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida, kao i međunarodnih organizacija, usvoji rezolucije kojima bi se sistematsko i masovno uništavanje Srba koje je sprovodio ustaški režim priznalo kao genocid.