Srpska pravoslavna crkva /SPC/ sutra će proslaviti Uspenje Presvete Bogorodice, u narodu poznat kao Velika Gospojina, jedan od najvećih hrišćanskih praznika posvećenih Bogorodici.

Praznik je uspomena na ovozemaljsku smrt Bogorodice i, prema jevanđeljskom predanju, dan kada se ona vaznijela na Nebo i predala svoj duh u ruke Spasitelja.

Prema kanonu SPC, Uspenje Presvete Bogorodice spada u red velikih Bogorodičnih praznika i proslavlja se svake godine 28. avgusta, odnosno 15. avgusta po julijanskom kalendaru.

Uspenje Bogorodice jedan je od najčešćih motiva pravoslavnog freskoslikarstva, a prema predanju, scena ovog događaja najčešće se prikazuje na zapadnim zidovima pravoslavnih hramova i manastira.

U srpskom manastiru Žiča, zadužbini Nemanjića s početka 13. vijeka, oslikana je jedna od najljepših predstava Uspenja. Na fresci je prikazan Hristos kako u naručju drži novorođenu dušu Bogomajke, dok je pogledom usmjeren prema njenom tijelu na odru.

Prema predanju, u trenutku smrti Bogorodice apostoli počeše pjevati u slavu Božiju, dok se soba ispuni neobičnom svjetlošću. Presveta Djeva predala je svoj duh u ruke Spasiteljeve, ne osjetivši smrtnoga bola.

Praznovanje Uspenja Bogorodice ustanovljeno je 528. godine, po želji cara Mavrikija, koji je 15. avgusta, prema julijanskom kalendaru, pobijedio Persijance. Od tada se ovaj praznik proslavlja među hrišćanima.

Scena Uspenja Bogorodice postala je obavezan motiv pravoslavnog freskoslikarstva, jer su za život i smrt Bogomajke vezani duboki smisao hrišćanske vjere i molitve.

Predanje kaže da je Bogorodica živjela 60 godina, dok pojedini izvori navode da je imala 72 godine. Nadživjevši svog sina, bila je svjedok brojnih slavnih događaja i nastavila je da svjedoči njegovoj misiji.

Nakon raspeća Gospoda Isusa Hrista, Bogorodica je nastavila da živi kod Svetog Jovana Bogoslova i najveći dio vremena do smrti provela je u Jerusalimu. U starosti se, prema predanju, često molila na mjestu Vaznesenja, tražeći od Gospoda da je što prije uzme sebi.