Srpski istoričar Vasa Čubrilović (1897-1990), najmlađi učesnik atentata na austrougarskog prestolonasljednika Franca Ferdinanda 1914. godine u Sarajevu, profesor Univerziteta u Beogradu i član Srpske akademije nauka i umjetnosti, umro je 11. juna 1990. godine.

Rođen je 14. januara 1897. u Gradišci, od majke Savke, rođene Lazarević i oca Jove i bio je najmlađe od desetoro djece. Osnovnu školu je završio 1908. godine u rodnom mjestu, a gimnaziju je pohađao u Tuzli i Sarajevu.

Dok je pohađao 4. razred gimnazije, postao je član "Mlade Bosne".

Nakon demonstrativnog napuštanja svetosavske priredbe 27. januara 1914, na kojoj je svirana himna caru Franji Josifu, izbačen je iz gimnazije u Tuzli i prešao je kod sestre Stake u Sarajevo, gdje je nastavio školovanje.

U Sarajevu se povezao sa Danilom Ilićem i drugim članovima „Mlade Bosne“, koji su se spremali da izvedu atentat na nadvojvodu Franca Ferdinanda.

Vasu je sud poštedio smrtne kazne jer je bio maloljetan, ali ga je osudio na 16 godina najstrožeg zatvora, koji je izdržavao u austrijskom Melersdorfu i u Zenici.

U zatvoru je proveo četiri i po godine, od čega više od tri godine u samici, a jedan je od pet preživjelih u zatvoru, od ukupno trineast osuđenih na zatvor.

Poslije Prvog svetskog rata i raspada Austrougarske monarhije, novembra 1918. je oslobođen, a zatim je februara 1919. završio gimnaziju u Sarajevu.

Poslije toga se najprije upisao na Filozofski fakultet u Zagrebu, a zatim je prešao na Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu. Diplomirao je 1922. godine i iste godine se u Sarajevu oženio sa Radunkom Anđelković sa kojom je dobio dvoje djece.

Drugi brak je sklopio sa Danicom Tripković sa kojom nije imao djece.

Kao profesor gimnazije je radio u Sremskoj Mitrovici, Sarajevu i Beogradu, a profesorski ispit je položio 1927. godine. Doktorirao je istoriju 1929. godine na beogradskom univerzitetu, na temu "Bosanski ustanak od 1875—1878".

Iste godine postaje asistent na Seminaru za opštu istoriju novog veka, a 1934. godine docent na predmetu Opšta istorija novog veka, da bi 1939. bio primljen za vanrednog profesora.

Od 1921. do 1939. godine je bio član Zemljoradničke stranke.

U Drugom svjetskom ratu bio je zatvoren u logoru na Banjici.

Po oslobođenju Beograda postao je član Komisije za obnovu Univerziteta i komesar za Filozofski fakultet. Nastavio je da radi na Katedri za nacionalnu istoriju Filozofskog fakulteta u Beogradu, gdje je 1947. biran za redovnog profesora, a od 1957. je radio honorarno i na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu.

Bio je redovni predavač na katedri Istorije Jugoslavije.

Postao je dekan Filozofskog fakulteta u Beogradu, a ovaj posao je obavljao od 12. januara 1960. do 1. jula 1966.

Penzionisao se 1. septembra 1967. godine.

Nakon penzionisana je nastavio naučni, pedagoški i organizacioni rad na SANU.

Dobitnik je "Oktobarske nagrade" i "Sedmojulske nagrade", a osilac je i "Ordena jugoslovenske zvezde" sa lentom od 1987. godine.

Preminuo je u Beogradu, 11. juna 1990. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na beogradskom Novom groblju.