Bijeli luk je jedna od najstarijih i najmoćnijih biljaka koje čovjek koristi u ishrani i narodnoj medicini, a istovremeno je i jedna od najprepoznatljivijih po mirisu. Iako je sitan i skroman na izgled, u njegovim čenovima krije se pravo prirodno bogatstvo.

Koristio se još u starom Egiptu, gdje su ga davali radnicima koji su gradili piramide da bi imali snage i bolji imunitet, a kroz istoriju je važio kao simbol zdravlja, zaštite i dugovječnosti.

Posebna tajna bijelog luka leži u supstanci zvanoj alicin. Upravo ona mu daje jak miris i ukus, ali i snažna antibakterijska i antivirusna svojstva. Zbog toga se bijeli luk često naziva "prirodnim antibiotikom". U narodnoj tradiciji koristio se za liječenje prehlade, jačanje organizma i čišćenje krvi, a i danas je dio mnogih prirodnih recepata za zdravlje.

Bijeli luk je bogat vitaminima (C, B6), manganom i antioksidansima koji štite ćelije od oštećenja. Redovna, umjerena upotreba može doprinijeti zdravlju srca, snižavanju krvnog pritiska i jačanju imunog sistema. Termička obrada umanjuje neka njegova ljekovita svojstva pa se često preporučuje da se koristi sirov.