Sveti Vlasije, u Dubrovnik poznat kao Sveti Vlaho, bio je episkop Sevastije krajem 3. i početkom 4. vijeka. Rođen u oblasti Kapadokija, od najranijeg djetinjstva odlikovao se pobožnošću, krotošću i dubokom vjerom.

Zbog svojih vrlina izabran je za episkopa Sevastije, gdje je postao duhovni oslonac i svjetlost hrišćanima u vremenu neznaboštva. Tokom žestokih gonjenja vjernih, hrabrio je svoju pastvu i posjećivao utamničene mučenike, među kojima je bio i Sveti Jevstratije.

Kada je Sevastija ostala bez hrišćana, jer su mnogi postradali ili izbjegli, Vlasije se povukao na planinu Argeos i nastanio u pećini. Po predanju, divlje zvjeri su mu prilazile mirno, prepoznajući u njemu Božijeg čovjeka.

Ipak, progonitelji su ga pronašli i izveli na sud. Na putu ka stradanju učinio je dva velika čuda: iscjelio je dječaka kome je kost zastala u grlu i molitvom vratio udovici prase koje joj je vuk odnio. Uprkos teškim mučenjima, ostao je nepokolebljiv u vjeri, a svojom postojanošću priveo je mnoge neznabošce Hristu.

Zajedno sa njim stradalo je sedam žena i dvoje djece. One su prve posječene, a potom je i Sveti Vlasije, sa djecom, primio mučeničku smrt 316. godine.

Srpska pravoslavna crkva proslavlja ga 11. februara po starom, odnosno 24. februara po novom kalendaru.