Na današnji dan 1814. godine u Ugrinama, kod Bribira, u današnjoj Hrvatskoj, rodio se ljekar, botaničar i prirodnjak Josif Pančić – prvi predsjednik Srpske kraljevske akademije.
Pančić je otkrio novu vrstu endemsko-reliktnog četinara nazvanu po njemu Pančićeva omorika, osnovao je i uredio Botaničku baštu u Beogradu 1874. godine, a Pančićev vrh, najviši vrh na planini Kopaonik, dobio je ime po njemu, kao i Pančićeva potočarka.
Bio je naučnik svjetskog glasa i jedna od najznačajnijih ličnosti u našoj nauci i kulturi 19. vijeka, a tokom svog rada otkrio je 102 i opisao oko 2 500 biljnih vrsta.
Josif Pančić je osnovnu školu pohađao u Gospiću, u Lici, a gimnaziju u Rijeci. Nastavio je da se školuje u Zagrebu, gdje je išao u visoku školu.
Upisao je medicinu na univerzitetu u Pešti i doktorirao 1842. godine. Tokom studija se izdržavao tako što je davao privatne časove iz francuskog i italijanskog jezika.
Pančić je poslije fakulteta radio kao privatni ljekar u Budimu. Kako nije mogao da živi od novca koji je tako zarađivao, odlazi u Banat gdje je radio kao ljekar i nastavnik u jednom rudniku.
Pored svog posla, Pančić je skupljao biljke i proučavao floru tih krajeva, a u svojim proučavanjima je otišao do Beča, gdje je upoznao Franju Miklošića i Vuka Karadžića koji ga je uputio u Srbiju, jer je tamo nedostajalo učenih ljudi i ljekara.
Pančić je otputovao u Srbiju 1846. godine. Kako je došao po preporuci Vuka Karadžića, koji je imao dosta neprijatelja, Pančić nije bio lijepo primljen i nije dobio radno mjesto koje je želio. Dok je čekao na postavljenje obilazio je užički kraj i izučavao biljni svijet.
U to vrijeme je u neposrednoj okolini Jagodine vladao trbušni tifus. Pančić se već spremio da se vrati kada ga je Avram Petronijević, ministar inostranih poslova i vlasnik fabrike stakla, pozvao da privremeno boravi u toj oblasti i pomogne u suzbijanju bolesti. Pančić je prihvatio posao i za pola godine uspješno suzbio bolest.
Tokom boravka tamo upoznao se sa biljnim svijetom Jagodine, Belice i Crnog vrha.
Stanovnici Jagodine, gdje je upoznao i svoju suprugu Ljudmilu, veoma su ga zavoljeli zbog njegove marljivosti i savjesnosti i kada je dobio ponudu za radno mjesto u Negotinu, oni mu nisu dozvolili da ih napusti.
Pančić je 8. januara 1850. godine postao član Društva srpske slovesnosti, a 1853. godine postavljen je za profesora zoologije, botanike, mineralogije i agronomije u beogradskom Liceju, gdje je proveo dugi niz godina, a 1884. godine je imenovan za člana Državnog savjeta.
Godine 1855. Pančić je prvi put čuo da u zapadnoj Srbiji postoji posebna vrsta četinara omorika. Deset godina kasnije je dobio dvije njene grane.
Trebalo je da prođe još 10 godina da na planini Tari, u zaseoku Đurići, 1. avgusta 1877. pronađe do tada nepoznati četinar omoriku koja je po njemu dobila ime Pančićeva omorika.
U Liceju i kasnije u Velikoj školi Pančić je ostao do kraja života.
Kada je trebalo da bude izabran za člana Državnog savjeta u Srbiji nije ispunjavao osnovni (birokratski) uslov, odnosno nije imao do tada nijednu nepokretnost u državi.
Zbog toga mu je u nepokretnu imovinu pribilježena zidana grobnica koju je sebi podigao na groblju kod Crkve Svetog Marka u Beogradu.
Pančić je umro 8. marta 1888. godine usred rada u Beogradu, a 1951. godine njegovi posmrtni ostaci su prebačeni i sahranjeni u mauzoleju koji se nalazi na Pančićevom vrhu.
