U vrijeme kada je Grbavica bila simbol nesalomive odbrane, na namučenoj zemlji Srpskog Sarajeva, pod mirisom baruta, u molitvi, okupili su se duhovni divovi pravoslavnog svijeta da osveštaju zemljište i krst za novi hram posvećen Svetom Aleksandru Nevskom.

Tog 17. maja 1994. godine, Grbavica je postala centar pravoslavne vaseljene.

Vapijući za mirom, čin osvećenja zemljišta obavila su dva pravoslavna patrijarha, patrijarh Ruske pravoslavne crkve, Aleksije II, čiji je dolazak iz bratske Rusije bio znak da naš narod u golgoti nije zaboravljen i sam, i patrijarh Srpske pravoslavne crkve, Pavle, tihi glas nebeske Srbije, koji je svojim prisustvom ulivao mir, iako ga niotkuda nije bilo.

Uz pravoslavne patrijarhe, molitveno su prisustvovali mitropolit dabrobosanski Nikolaj, čuvar stradalne katedre dabarskih episkopa, mitropolit crnogorsko – primorski Amfilohije, neustrašivi čuvar svetosavskog trona,  vladika zahumsko – hercegovački Atanasije i ratni pastir sa Grbavice, koji je, svojom mantijom i hrabrošću, sve vrijeme bio živi štit svojoj parohiji, protojerej Vojislav Čarkić – pop Žućo.

Taj komad zemlje na Grbavici tog dana postao je osveštana teritorija duše.

Pop Žućo je, zajedno sa svojim narodom, u tu zemlju ugradio nadu hiljada onih koji su svakog dana gledali smrti u oči.

Tog dana, prema riječima prote Žuće, ruski patrijarh je, prvi put nakon Oktobarske revolucije, postrojio vojsku, ruske dobrovoljce koji su se borili uz Srbe i ostavili živote na sarajevskom ratištu.

Sjećanje na ovaj dan donosi nam i priču o trojici bogoslova Teološkog fakulteta u Beogradu.

Dvojica su postala istaknuti duhovni oci Srpske pravoslavne crkve, Amfilohije i Atanasije, dok je prota Vojo na svojevrstan način postao simbol Srpskog Sarajeva.

Iako su kasniji događaji natjerali stanovništvo Grbavice i ostalih dijelova Srpskog Sarajeva da, u epskom egzodusu, napusti svoje domove, sjećanje na ovaj veličanstveni događaj i dalje grije duše ovdašnjeg srpskog življa.

Bila je to duhovna priprema za sve ono što će naš narod snaći te 1996. godine, za dostojanstveno nošenje krsta i čuvanje svetinja duboko u svima nama, ma gdje nas putevi  kasnije odveli.

Danas, kada se sjećamo tog dana, ne pominjemo samo zemlju i kamen, već i neuništivu nit vjere koju su dva patrijarha i naši veliki duhovnici posijali u srca sarajevskih Srba.