Dejan nije bogat i moćan čovjek već običan radnik zaposlen u JKP „Šumadija” u Kragujevcu.

- Ja sam duhovno bogat čovek. Svi moji preci i po očevoj i majčinoj strani, rođeni su u Boraču, u zaseocima Miloševići i Popovići u kome sam kupio zemlju da bi je poklonio drugima. Ja sam se na svoju dedovinu vrato pre deset godina kada sam video da se u Boraču gasi jedan po jedan zaselak.

Da njegovo selo ne bi doživjelo sudbinu mnogih napuštenih sela u Srbiji, Dejan je odlučio da kupi dva i po hektara zemlje i da na njoj naseli druge ljude. Vikendaši koji su sagradili kuće na poklonjenim placevima, a ima ih oko 30, imaju ukupno 35 djece, što je povećalo broj stanovnika u Boraču za 65 ljudi.

Sa njihovih imanja u Boraču vidi se gotovo pola Šumadije; Gledićke planine, Rudnik, Goč i Gružansko jezero.

Svojim ljudskim gestom Dejan je, istovremeno želio da povrati dio nekadašnje slave Borača koji je u srednjem vijeku bio veliki, utvrđen grad u kome je svoju rezidenciju imao despot Stefan Lazarević. Ne vezuje se samo njegovo ime za Borač već i imena mnogih drugih srskih vladara, počev od cara Dušana, kneza Lazara do Radiča Postupoviča i Miloša Obrenovića.

Crkva u ovom selu podignuta je još u vrijeme kralja Dragutina. Ispod nje se nalazi i groblje sa spomenicima starim i po pola milenijuma. Sa tih spomenika i motiva isklesanih u kamenu pješčaru može se čitati mnogo toga o onima koji počivaju na groblju u Boraču.

Video: rts.rs

Urednik: Branko Stanković

Snimatelj: Darko Bursać

Montaža: Marija Baronijan Šašić