Manastir „Sveti Nikolaj Srpski“ – Soko se nalazi u zapadnom dijelu Srbije i pripada opštini Ljubovija. Područje opštine je rijekom Drinom odvijeno od Republike Srpske i opština Bratunac i Srebrenica, a graniči se i sa opštinama Mali Zvornik, Krupanj, Osečina, Valjevo i Bajna Bašta. Od 19. vijeka ovaj kraj je poznat pod nazivom Azbukovica.

Manastir, smješten u podnožju Sokolske planine, je zadužbina Njegovog preosveštenstva episkopa šabačkog gospodina Lavrentija. Posvećen je Svetom vladici Nikolaju Velimiroviću koji se slavi 3. maja. Crkva, u čijem oltaru se čuva dio moštiju Svetog vladike Nikolaja, sagrađena je 1994. godine i pripada poznom moravskom stilu. Drvorezbareni ikonostas je rađen u baroknom stilu i pozlaćen 24-karatnim zlatom, dok je ikone u vizantijskom stilu živopisala i manastiru poklonila sestra Krstana Tasić, poznati ikonopisac. Sa desne strane crkve se pruža zdanje manastirskog konaka, a sa lijeve zgrada u čijem prizemlju je smješten manastirski muzej.

U krugu manastirskog kompleksa se nalazi i veći smještajni objekat – Dom Nikolaja Velimirović koji raspolaže sa komforno uređenim sobama. Struktura soba iznosi: 20 jednokrevetnih,10 dvokrevetnih i 10 višekrevetnih soba sa ukupno 190 ležaja. Pod njegovim krovom se nalazi i kuhinja sa prostranom trpezarijom, biblioteka i prodavnica suvenira. Veliki i mali konak su povezani zgradom u čijem prizemlju se nalaze prostorije pogodne za održavanje seminara i drugih stručnih skupova. Na samom vrhu ove zgrade, po cijeloj površini je terasa – vidikovac, gdje se mogu organizovati razni prigodni, kulturni i duhovni programi. Posjetiocima na raspolaganju stoje i sportski tereni.

Manastir Svetog Nikolaj je podignut na platou ispod Soko grada ili „Nevjeste sultanove“, najomraženijeg turskog utvrđenja, čiji su ostaci i danas vidljivi na jednoj stijeni Sokolske planine. Na istoj stijeni nalazi se i pozlaćini krst, visok 12 metara i težak 2280 kilograma. Krst je postavljen 24. marta 2000. godine, kao spomenik nedužnim žrtvama NATO bombardovanja 1999. godine, a dar je Nijemca Horsta Vrobela. Noću je osvjetljen, pa zrači osobenim, svečanim mirom, dominirajući ovim dijelom Podrinja. Put, u dužini od dva kilometra, koji od manastira vodi do krsta nazvan je „Put vjere“. Duž tog puta, na svakih 200 metara, izgrađeno je deset kapelica, a u svakoj je redom ispisana po jedna Božja zapovijest.