Na današnji dan, 9. jula 1980. godine, u Visokom je rođen Igor Kisić, jedan od najmlađih boraca Vojske Republike Srpske, čije je djetinjstvo prekinuo rat.

Igor je poginuo 3. oktobra 1994. godine, sa svega 14 godina, tokom snažnog artiljerijskog napada na gradsko jezgro Ilijaša, kada je granata pala u neposrednoj blizini komande voda u kojoj se nalazio.

Njegova životna priča zabilježena je u monografiji „Djeca žrtve rata 1991–1995“, koju je objavio Republički centar za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica.

Igor je rođen u mjestu Kula Banjer, opštini Visoko, a u prvom i drugom razredu osnovne škole pohađao je vjeronauku, te je nedjeljom redovno odlazio u crkvu.

Već sa deset godina savladao je rad na računaru, a dvije godine kasnije naučio je da upravlja putničkim automobilom. Volio je da sakuplja zastavice i bedževe, a bio je i veliki navijač Fudbalskog kluba „Crvena zvezda“.

Početkom rata porodica Kisić napušta Visoko. Nakon boravka u Čekrčićima, nastanjuju se u Ilijašu, gdje se Igorov otac Niko priključuje Ilijaškoj brigadi Vojske Republike Srpske.

U blizini njihove kuće bio je stacioniran Samostalni motorizovani vod „Vaske“, čije je pripadnike Igor često posjećivao. Iako je majka pokušavala da ga odvrati od odlazaka među vojnike, njegova želja da bude uz borce bila je jača. Sa nepunih 13 godina pridružio se Ilijaškoj brigadi, postavši njen najmlađi borac i jedan od najmlađih pripadnika Vojske Republike Srpske.

Školske klupe i bezbrižne dječačke dane zamijenio je uniformom. Iako je najčešće bio raspoređen u skladištu municije, učestvovao je u pripremi artiljerijskog naoružanja, a svojom odlučnošću i zrelošću stekao je poštovanje i naklonost saboraca.

Tokom ofanzive takozvane Armije BiH na Nišićku visoravan početkom avgusta 1994. godine Igor je sam iz Ilijaša dovezao pun kamion municije borcima na prvoj liniji.

Izazivao je čuđenje i divljenje svojih saboraca, koji su ga pazili kao svog najrođenijeg. I kod svojih vršnjaka Igor je izazivao divljenje i bio im je uzor.

Poginuo je 3. oktobra 1994. godine prilikom jakog muslimanskog artiljerijskog napada na gradsko jezgro Ilijaša od granate koja je pala u njegovoj neposrednoj blizini dok se nalazio u komandi voda.

Dan kasnije, na sahrani u Ilijašu, brojni borci i građani odali su posljednju počast dječaku koji je postao simbol hrabrosti. Posthumno je odlikovan Ordenom Miloša Obilića.

Nakon potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma i predaje Ilijaša FBiH, Igorov otac Niko je, ne želeći da mu sin ostane sahranjen van srpske teritorije, ekshumirao njegove posmrtne ostatke i prenio ih najprije u Zvornik. a potom u Bijeljinu gdje se nastanila porodica Kisić.