U sarajevskom Velikom parku, u centru grada, 22. aprila 1992. godine ubijeno je osam pripadnika bivše JNA iz grupe „Transporter“ i četiri srpska civila, i to pred očima brojnih svjedoka. Za ovaj zločin, prema dostupnim podacima i svjedočenjima, odgovorna je specijalna jedinica tadašnjeg MUP-a, takozvane Republike BiH, poznata kao „Ševe“.
Toga dana je započeo koordinisani napad muslimanskih vojnih i paravojnih snaga na područje Ilidže. Napad je počeo oko 5.00 časova, pod okriljem magle i mraka, kada su napadači prišli srpskim položajima na veoma maloj udaljenosti i otvorili snažnu pješadijsku vatru. Istovremeno su djelovali i snajperisti, gađajući sve što se kretalo.
Borbe su bile izuzetno teške, ali su srpski borci uspjeli da zadrže linije odbrane i time omoguće nadležnim strukturama da organizuju dodatnu pomoć. U tom napadu poginulo je 12 srpskih boraca, dok su 42 ranjena.
S ciljem smirivanja situacije i razdvajanja sukobljenih strana, na teren su upućeni oklopni transporteri i tenkovske jedinice JNA. Međutim, jedan transporter se pokvario u sarajevskom naselju Dobrinja. Posada je, uz sugestiju mještana, potražila pomoć u obližnjoj radionici, gdje su ih zarobili pripadnici tadašnje Teritorijalne odbrane i policije BiH.
Zarobljeni vojnici potom su prebačeni u prostorije policije, gdje su, prema svjedočenjima, fizički zlostavljani. Nakon toga su odvedeni u Veliki park, gdje su strijeljani. Njihova tijela su zatim prebačena na lokalitet Dariva, gdje su polivena benzinom, spaljena i zakopana s ciljem prikrivanja zločina.
Tog dana ubijeni su rezervisti JNA Milivoje Lalović, Đorđe Bjelica, Zoran Marković, Dragomir Đerić, Stevan Đokanović, Vlajko Golubović, Nedeljko Vujičić i Miladin Vukmanović. Do danas su pronađeni posmrtni ostaci dvojice, dok se za preostalom šestoricom i dalje traga.
Prema dostupnim informacijama, vojnici JNA su tog dana krenuli iz kasarne u Lukavici sa zadatkom da uspostave tampon zonu između sukobljenih strana. U to vrijeme JNA je imala ulogu regularne vojske koja je pokušavala da spriječi dalje sukobe i krvoproliće.
U vezi sa ovim zločinom podnošene su krivične prijave protiv više osoba iz tadašnjih vojnih, policijskih i političkih struktura. Srpska policija teretila je i tadašnjeg ministra odbrane BiH Jerka Doku, komandanta Teritorijalne odbrane Hasana Efendića, zatim komandanta Specijalne jedinice MUP-a Dragana Vikića i komandanta vojne policije Armje BiH Kerima Lučarevića.
Za ubistvo osmorice vojnika optuženi su Dragan Vikić, Jusuf Pušina, Nermon Uzunović i Mladen čović, ali su u sudskom postupku oslobođeni optužbi.
Pojedina svjedočenja ukazuju na to da su pojedini visoki policijski i bezbjednosni funkcioneri imali saznanja o zločinu neposredno nakon njegovog izvršenja. Prema nekim iskazima, postojale su informacije o tome ko je učestvovao u ubistvima, kao i o uklanjanju tijela, ali uprkos tome, slučaj nije dobio pravosnažan sudski epilog.
Slučaj „Veliki park“ i danas se smatra jednim od najtežih i nerazjašnjenih zločina nad Srbima u Sarajevu tokom rata, dok porodice žrtava i dalje čekaju pravdu i tragaju za posmrtnim ostacima svojih najbližih.
