Dok je godinama živio u Pančevu, slovenački kompozitor, a po duši Srbin, Davorin Jenko stvorio je melodije koje su postale veoma popularne sa obje strane Dunava i Save.

Kada je prešao u Beograd, istakao se kao horovođa Prvog beogradskog pjevačkog društva i kapelnik Narodnog pozorišta.

Postao je priznati kompozitor za veliki broj dramskih komada s pjevanjem, kakvi su bili čuveni “Đido”, “Seoska lola”, “Potera”, “Pribislav i Božena”, “Vračara”, i, naravno, “Markova sablja” iz koje je izašla prva srpska himna.

Jenko je bio član Matice srpske, a od 1869. i član Srpskog učenog društva, preteče Akademije nauka i umjetnosti. U beogradskom Narodnom pozorištu, u kojem se zaposlio 1871, Jenko se pored komponovanja i pripremanja horova prihvatio i obučavanja glumaca u pjevanju. Pozvan je da pripremi muziku za komad “Markova sablja”, pa je komponovao muziku buduće srpske himne onako, usput.

U to doba smatralo se da je Srbe više zadužio romansama koje se i danas pjevaju kao narodne: “Za tobom mi srce žudi”, “Gde si dušo, gde si rano”. Štaviše, zli jezici su mu zamjerali da je za “Bože pravde” samo prepravio austrijsku himnu “Bože spasi (cara Franca)”. U Beogradu je Jenko radio do 1912, do dvije godine pred smrt, a onda se iznenada vratio u Ljubljanu. Razlog je bila smrt njegove najbliže prijateljice, glumice Vele Nigrinove, koja je takođe bila Slovenka. Kada je i Jenko umro dvije godine kasnije, na njegovoj sahrani se svirala njegova kompozicija “Na grobih”.

Austrijske vlasti, koje su Davorina Jenka smatrale srpskim podanikom, nisu mu dale pokoja ni poslije smrti. Testamentom, koji je napisao ćirilicom, Jenko je dio ostavštine namijenio školovanju siromašnih srpskih studenata, ali je njegovu posljednju želju Ministarstvo pravde u Beču oborilo, izgovarajući se time što su Srbija i Austrija već bile u ratu i da su svi međudržavni sporazumi postali nevažeći.