Dokumentarni film "Jauk", je priča o golgoti Strahinje Živaka, srpskog logoraša i ratnog stradalnika, koji je u bosansko-hercegovačkom ratu 1990-ih, gdje  je on nevin proveo dvije i po godine u muslimanskim kazamatima. Za to vrijeme muslimansko-hrvatske paravojne formacije su mu u 26. maja 1992. godine, mjestu Bradina, kraj Konjica, na sjeveru Hercegovine, ubili sinove: Slobodana (35) i Velimira (31), civile, kao i desetak bliskih rođaka.

Strahinja Živak, po struci inženjer telekomunikacija, zaposlen u PTT BiH, je prije ratnih dešavanja živio u Sarajevu, gdje je radio kao vanredni profesor u srednjim školama za stručne predmete. Bio je dopisnik beogradskih Večernjih novosti.

Predosjećajući rat i moguće nevolje, preselio se u rodne Brđane, gdje je ranjen 17. aprila 1992. iz snajperske puške, kao civil, a potom prebačen u Sarajevo u bolnicu. Tu je imao niz neprijatnosti na nacionalnoj osnovi i sproveden je u Centralni zatvor. Bez advokata, pročitana mu je presuda na petnaest godina zatvora, zbog navodnog organizovanja srpskih paravojnih formacija i saradnje sa JNA. Da je radio na "stvaranju veliko-srpske države"... Proveo je u muslimanskim logorima skoro 31 mjesec... odnosno slobodu je ugledao 9. novembra 1994. godine u sarajevskom naselju Grbavica, koji su kontrolisali Srbi, odnosno VRS.

Pored Strahinje u filmu govori i Aleksa Ćorić, prijatelj i vršnjak od pokojnog Velimira. Pričao je kako su Živaci bili skromna i poštena porodica. Ne opterećeni bogatstvom.

Đorđe Živak, rođak Strahinje, koji živi u Smederevu. On je ovu tragičnu vijest o pogibiji djece Strahinje Živaka, poslao pismom u zatvor "Viktor Bubanj", bivša kasarna JNA, od jula 1993. godine, preko Crvenog Krsta.

Strahinji Živaku su za vrijeme Drugog svjetskog rata ustaše ubile oca, stričeve i ujake. Tako je Strahinja Živak postao simbol stradanja na balkanskim prostorima, jer su mu ubijeni i preci i potomci.

                                                   Izvor: Pravoslavni film-Ne Kradi Otadžbinu