Veliki srpski i svjetski fizičar, elektrotehničar i pronalazač Mihailo Pupin, naučnik svjetskog glasa, rođen je na današnji dan 1854. godine.

Iz rodnog Idvora, u Banatu, poslije školovanja u Pančevu i Pragu, otišao je 1874. u SAD, gdje je završio Kolumbija univerzitet u Njujorku.

Tu je bio profesor teorijske fizike i 40 godina predsjednik Instituta radio-inženjera.

Električni rezonator, pomoću kojeg je preko istog provodnika moguć istovremeni prenos vijesti na različitim talasnim dužinama, bio je prvi od njegovih mnogobrojnih pronalazaka.

Svojim najvećim otkrićem - samoindukcionim kalemovima /Pupinovi kalemovi/ omogućio je prenos telefonskih razgovora na veliku daljinu.

Takođe, otkrio je sekundarne radijacije rendgenskih zraka, elektromagnetske detektore i napisao univerzitetski udžbenik termodinamike.

Pupin je za naučni rad 1920. godine odlikovan Edisonovom medaljom. Napisao je knjigu o svom životu "Od imigranta do pronalazača", prevedenu na srpski pod naslovom "Od pašnjaka do naučenjaka".

Godine 1924. dobio je Pulicerovu nagradu, a njegovo ime nose laboratorije fizike Kolumbija univerziteta.

Kraljevina Srbija imenovala je 1912. godine Pupina za počasnog konzula u SAD.

Ovu dužnost obavljao je sve do 1920. godine. Sa te pozicije je mnogo doprinio uspostavljanju međudržavnih i širih društvenih odnosa između Kraljevine Srbije, kasnije Kraljevine Jugoslavije, i SAD.

Pupin je po završetku Prvog svjetskog rata, kao tada već poznati i priznati naučnik, ali i politički uticajna figura u Americi, uticao na konačne odluke Pariske mirovne konferencije, kada je odlučivano o određivanju granica buduće Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.