Na današnji dan 1371. godine umro je car Uroš Nemanjić, sin cara Dušana Silnog i jedini nasljednik velikog srpskog srednjevjekovnog carstva.

Sin Dušana Silnog, car Stefan Uroš Nemanjić V, poznatiji kao Uroš Nejaki je veoma mlad i neiskusan sa osamnaest godina naslijedio presto u velikoj državi bez unutrašnjeg jedinstva i čvršće povezanosti. Dušanov polubrat Simeon samovlasno se proglasio novim carem, pa je sabor u Skoplju 1357. godine za srpskog cara proglasio Uroša, a Simeon se otcijepio od Epira i Tesalije i napravio sebi drugu državu.

To su počeli činiti i druge velmože, tako da je centralna vlast naglo oslabila. Nestalo je jezgro oko kojeg bi se pojedini krajevi čvrsto okupili i povezali u cjelinu, pa su kao mali dijelovi postali turski plijen.

Sin cara Dušana, posljednji potomak dinastije Nemanjića, carovao je u teško vrijeme raspada carstva srpskog. U Bici na Marici 1371. godine učestvovala su samo dva brata Mrnjavčevića, Turci su ih potukli, poslije čega godinama skoro i nije bilo većih bitaka sa Turcima sve do Kosovske bitke 1389. godine u kojoj nisu učestvovale sve srpske oblasti. Krotak, pobožan i blag, on nije htio silom potčinjavati neobuzdane velikaše, među kojima je najneobuzdaniji bio Vukašin, koji dobrome caru glave dođe. Mučenički postrada dobri Uroš 2. decembra 1367. godine u trideset prvoj svojoj godini.

Smrću cara Uroša 1371. godine ugasila se vladavina loze Nemanjića i otpočela agonija srpske države i naroda, vijekovima sa raznih strana gaženog, ali nikad satrvenog zahvaljujući baš duhovnoj snazi i nasljeđu koje mu je ostavila epoha Nemanjića. Od ljudi ubijen, on bi od Boga proslavljen. Njegove čudotvorne mošti počivale su u manastiru Jasku u Fruškoj gori, odakle su za vrijeme Drugog svjetskog rata (1942. godine) prenijete u Beograd i položene u Sabornu crkvu pored tijela kneza Lazara i despota Stefana.

Za vrijeme ovoga dobrog cara sazidan je manastir Sveti Naum na Ohridskom jezeru; sazida ga Urošev velikaš Grgur.