Na Vidovdan 1941. godine započelo je prvo rušenje pravoslavnog hrama u NDH – u Bihaću. Tog istog dana, ustaše su izvršile masovne likvidacije uhapšenih Srba u blizini kule i u gradskom parku. Prema svjedočenjima, rušenje hrama trajalo je između 10 i 15 dana, a odmah nakon toga otpočela su pogubljenja Srba na "najužasnijoj ljudski kasapnici" – Garavice.

U tekstovima koji kruže Internetom često se pominje da je na Garavicama stradao i „manji broj Jevreja“, međutim, prema istorijskim izvorima, to nije tačno. Ustaše su u noći između 23. i 24. juna 1941. protjerale 148 Jevreja iz Bihaća. Na Garavicama su stradali isključivo Srbi, uz moguće pojedinačne slučajeve drugih nacionalnosti, naveli su iz Fondacije "Zaboravljeni korijeni".

Opširnije u dokumentarnom filmu "Garavice".

Dokumentarni film GARAVICE donosi priču o jednom od najvećih stratišta srpskog naroda tokom Drugog svjetskog rata. Film objašnjava i posljedice koje su uslijedile nakon likvidacija na Garavicama i drugim masovnim stratištima u Bihaću, Cazinu, Velikoj Kladuši, Bosanskoj Krupi i Bosanskom Petrovcu. Baziran je na više od tri hiljade dokumenata (sudske presude, saslušanja, zapisnici, izvještaji, proglasi i dr) i živoj riječi 27 preživjelih svjedoka, od kojih u filmu govori 15.