Srpski vojvoda Petar Bojović /1858-1945/, oslobodilac Beograda u Prvom svjetskom ratu i jedan od najistaknutijih srpskih vojskovođa, rođen je na današnji dan 1858. godine.

Heroj u balkanskim i Prvom svjetskom ratu

Kao pitomac Artiljerijske škole učestvovao je u srpsko-turskim ratovima (1876–1878), a tokom srpsko-bugarskog rata 1885. godine istakao se izuzetnom hrabrošću u borbama kod Vrapče, Slivnice, Dragomanskog tjesnaca, Pirota i Caribroda (današnjeg Dimitrovgrada).

U Prvom balkanskom ratu 1912. i 1913. godine je, kao načelnik Štaba Prve armije, izuzetno doprinio pobjedama nad Turcima u Kumanovskoj i Bitoljskoj bici. U Drugom balkanskom ratu 1913. godine probio je bugarske položaje na Rajčanskom ridu, što je odlučilo ishod Bregalničke bitke, ali i rata, prenosi Srna.

Tokom Prvog svjetskog rata 1914. godine komandovao je Prvom armijom u Cerskoj bici, a nakon pobjede oslobodio je Šabac. Iako je bio ranjen, nije napuštao svoju dužnost.

Poslije napada Bugarske 1915. godine uspio je da sa znatno slabijim snagama zaustavi njihovo napredovanje ka Kosovu, što je omogućilo povlačenje srpske vojske preko Albanije.

U januaru 1916. godine Bojović je, umjesto oboljelog vojvode Radomira Putnika, postao načelnik Štaba Vrhovne komande i organizovao prebacivanje vojske na Krf i u Bizertu, a od septembra do novembra 1916. rukovodio je ofanzivom u kojoj su zauzeti Kajmakčalan i Bitolj.

Zbog neslaganja sa savezničkom komandom oko organizacije Solunskog fronta, u aprilu 1918. godine vraćen je na mjesto komandanta Prve armije.

Poslije proboja Solunskog fronta njegova armija oslobodila je Veles i Ovče polje, kod Kumanova razoružala bugarske snage, razbila njemačku Drugu armiju južno od Niša i nastavila prodor bez značajnije pomoći saveznika, koji su zaostajali oko 200 kilometara.

Na čelu Prve armije 1. novembra 1918. godine oslobodio je Beograd.

Odbio kolaboraciju sa nijemcima i živio u pritvoru

Poslije puča 27. marta 1941. godine Ministarski savjet Kraljevine Jugoslavije reaktivirao ga je i postavio za vrhovnog inspektora cjelokupne vojne sile. Takođe, imenovan je za pomoćnika vrhovnog komandanta Kraljevske jugoslovenske vojske.

Poslije Aprilskog rata odbio je da napusti zemlju i ostao u okupiranoj Srbiji. Njemačke vlasti pokušale su da iskoriste njegov ugled, ali je vojvoda odbio svaku saradnju. Rat je proveo pod nadzorom okupacionih vlasti, praktično u kućnom pritvoru. U pismu je izrazio podršku generalu Draži Mihailoviću i Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini.

Okupaciju je proveo pod njemačkom stražom u svojevrsnom kućnom pritvoru. Pismom je pružio nedvosmislenu podršku generalu Draži Mihailoviću i Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini.

Komunisti ga tukli i ponižavali

Dolaskom oslobodilaca, komunističkih vlasti, vojvodu su sačekale nove muke i poniženja.

Prilikom pretresa kuće, komunisti su iz obijesti razbacali uniformu i ordenje vojvode, a njega vrijeđali i tukli. Potom je jedno vrijeme proveo kao zatvorenik novih vlasti i tom prilikom preživio pravu psiho-fizičku torturu od koje se nije oporavio.

Vojvoda Petar Bojović je poslije puštanja iz zatvora ubrzo preminuo u 87. godini, ponižen i prebijen od onih sa čijim očevima i djedovima je oslobađao zemlju.

Komunisti su kaznili vojvodu jer je podržao pokret generala Draže Mihailovića.

Sahrana uz prijetnje i bez počasti

Zloglasna komunistička tajna policija OZNA objavila je po vojvodinoj smrti preko Radio Beograda poruku:

- Svako ko pokuša da dođe na sahranu Petra Bojovića, neprijatelja naše Narodnooslobodilačke borbe, biće uhapšen i krivično gonjen.

Nije poštovano pravo na sahranu o državnom trošku i njegovo tijelo je na taljigama prevezeno 21. januara na Novo groblje.

Legendarni srpski komandant sahranjen je bez ikakvih vojnih počasti u porodičnu grobnicu u prisustvu porodice i najbližih prijatelja.