Većina srpskih antropologa i kulturologa smatra da najstarije srpske narodne pesme potiču još iz vremena naseljavanja Slovena na ove prostore.
Ipak, malo toga je sačuvano, pa danas samo možemo da nagađamo kako su one zvučale.
Prva srpska narodna pjesma koja je odoljela zubu vremena i opstala do današnjih dana je pjesma “Orao se vijaše nad gradom Smederevom”.
Riječ je o najstarijoj zapisanoj srpskoj narodnoj pjesmi. Zapisao je Rođeri de Pačijenca u gradiću Đoja del Kole, koji se nalazi između Barija i Taranta, 1. juna 1492. godine, i ona glasi ovako:
“Orao se vijaše nad gradom Smederevom.
Nitkore ne ćaše s njime govoriti,
Nego Janko vojvoda govoraše iz tamnice:
“Molim ti se, orle, sidi malo niže
(Sidi malo niže) da s tobome progovoru.
Bogom te brata jimaju, pođi do smederevske gospode
Da s’ mole slavnomu despotu da m’ otpusti
(Da m’ otpusti) iz tamnice smederevske.
I ako mi Bog pomože i slavni despot pusti
iz tamnice smederevske,
Ja te ću napitati črvene krvce tureške,
Beloga tela viteškoga”
Smatra se da je Janko vojvoda koji se pominje u pjesmi zapravo Janoš Hunjadi, čuveni mađarski vojskovođa, kapetan Beograda sredinom 15. vijeka i otac Matije Korvina, jednog od najpoznatijih mađarskih kraljeva, piše Istorijski zabavnik.
