Diplomirani fizioterapeut Slavko Mališ, nakon bogatog radnog iskustva stečenog uz vrsne ljekare i specijaliste na Univerzitetsko-kliničkom centru (UKC) Sarajevo, ratnim i poslijeratnim stažom u oblasti fizioterapije važi za jednog od naših najboljih stručnjaka – fizioterapeuta na ovim krajevima.

Njegovo znanje i savjeti iz oblasti fizioterapije su cijenjeni i traženi ne samo u našoj zemlji, nego i van njenih granica, a tome svjedoče brojna iskustva o kojima nam je u razgovoru za portal Katera pričao Slavko Mališ.

Nakon završene srednje medicinske škole u rodnoj Foči, Mališ odlazi u Sarajevo i tamo završava višu medicinsku školu, smjer fizioterapeut te ubrzo i visoku medicinsku školu i stiče zvanje diplomirani fizioterapeut.

Prvo zaposlenje je zasnovao na Univerzitetsko-kliničkom centru (UKC) u Sarajevu, gdje je radio dugi niz godina, učeći i sarađivajući sa vrsnim specijalistima, ljekarima i profesorima na najtežim medicinskim slučajevima.

- Tokom života u Sarajevu bio sam angažovan i honorarno u medicinskom timu FK „Željezničar“ iz Sarajeva, a 1992. godine sam postao dio sanitetskog tima VRS na Grbavici. Odatle prelazim u Vojnu bolnicu na Koranu, gdje sam dočekao kraj ratnih dešavanja – počinje razgovor za Kateru Slavko Mališ.

Mališ ističe da je po završetku ratnih dejstava sa porodicom se nastanio na Palama, gdje je 1998. godine otvorio privatnu ambulantu za fizikalnu terapiju i rehabilitaciju, koju sa suprugom Slavicom, medicinskom sestrom i fizioterapeutom, vodi pune 23 godine.

Foto: Privatna arhiva

- Fizioterapeut je lijep poziv, posebno za mlade. U tu profesiju sam ušao jer me je privlačilo to da pomognem ljudima i bavim se fizikalnom terapijom, koja predstavlja prevenciju u liječenju i rehabilitaciji pacijenata – ističe Mališ.

On kaže da je na traumatološkoj klinici UKC Sarajevo proveo dugi niz godina, do izbijanja ratnih dejstava, te je tu stekao veliko iskustvo radeći sa istaknutim ljekarima i profesorima poput dr Dijane Avdić, dr Dragana Đuričkovića i drugih.

- To je bila klinika po međunarodnim i evropskim standardima, koja je napravljena po tipu najsavremenije klinike u Evropi, kao što je bila ortopedska klinika u Sarajevu. Radio sam na traumatološkoj klinici, gdje smo imali više različitih odjeljenja po stepenu povreda tijela od grudnog koša, glave, kičme, ekstremiteta i drugo – kaže Mališ i dodaje da je ta traumatološka klinika UKC-a u to vrijeme pratila sve moderne evropske i svjetske standarde.

Mališ kaže da je klinika imala pet operacionih sala, koje su bile povezane video-nadzorom, gdje su ljekari i medicinski radnici u amfiteatru mogli da prate tok operacije i predvide na koji način će teći tok oporavka tog pacijenta.

Traumatološka klinika UKC-a Sarajevo dosta je radila na usavršavanju svojih radnika, a Mališ je svojevremeno bio član udruženja fizioterapeuta i dio radnog tima fizioterapeuta bivše Jugoslavije.

Foto: Privatna arhiva

- Često smo išli na razne kongrese i seminare, pa sam jedno vrijeme boravio i na VMA u Beogradu, gdje sam proveo izvjesno vrijeme upoznavajući se sa rehabilitacijom njihovih pacijenata – kaže Mališ.

Dodaje da je određeni period proveo i u Ortopedskom preduzeću „Rudo“ u Beogradu, gdje ga je Svjetska zdravstvena organizacija (SZO) odredila da bude dio tima za rehabilitaciju žrtava rata tokom devedesetih godina.

- Tokom perioda na UKC-u imao sam priliku da radim sa poznatim hirurzima plastične hirurgije, jer nisu imali svog fizioterapeuta. Radio sam sa vrhunskim stručnjacima poput prof.dr Boriše Starovića, dr Obrada Ćeklića, dr Nenada Spasojevića i drugih, jakih imena tog vremena koji nisu bili poznati samo u SFR Jugoslaviji, nego i van njenih granica – ističe Mališ.

Mališ kaže da se u karijeri susreo sa mnogo teškim slučajevima i sporim procesima oporavka pacijenata, te navodi primjere čovjeka koji  je nakon nesreće ostao potpuno nepokretan, ali uz operaciju i uspješnu fizikalnu terapiju i rehabilitaciju, njegovo zdravstveno stanje se drastično u pozitivnom smjeru promijenilo.

- To je bio veliki uspjeh i dokaz da se čuda mogu desiti u rehabilitaciji. Inače, najteže povrede koje iziskuju rehabilitaciju su povrede lakta, koljena, neurohirurške povrede, moždani udar i druge – kaže Mališ i navodi još jedan primjer, kada je trudnica oboljela od autoimune bolesti koja joj je kao posljedicu prouzrokovala potpuni invaliditet.

Foto: Privatna arhiva

- Ona je u jednom trenutku ostala nepokretna i bez mogućnosti za samozbrinjavanje, ležala je i mogla je samo očima pomjerati. Radilo se o jednoj porodici iz Sarajeva koja je živjela u Beogradu. Nisam mogao da odbijem njihov poziv da joj pomognem i otišao sam u Beograd, na Klinički centar, gdje sam 20 dana, svaki dan po tri puta radio sa njom – kaže Mališ i dodaje da su se znakovi oporavka javljali sporo i postepeno.

Međutim, ubrzo se našla na sopstvenim nogama. Mogla je polako da hoda, te je nakon oporavka i liječenja u banjama, potpuno ozdravila i danas je zdrava i normalna osoba, udata i ponovo je majka.

- Fizioterapija je takav posao gdje vas interesuje uspjeh tog vašeg rada i to je glavni pokretač vašeg mota, gdje svoj uspjeh vidite kroz uspjeh pacijenta – kaže Mališ.

Nakon rata, u privatnoj ambulanti za fizikalnu terapiju i rehabilitaciju Mališ je nastavio svoj posao i on danas radi sa pacijentima koji uglavnom imaju hronična, reumatska oboljenja, povrede ekstremiteta, povrede zadobijene u saobraćajnim udesima poput povreda vratne ili leđne kičme, ruku i nogu, te dječije povreda i poremećaji koja se javljaju kod djece tokom odrastanja.

Veliku pomoć mu pruža supruga Slavica, koja je prije rata radila kao medicinska sestra na traumatološkoj klinici, a tokom rata na intenzivnoj njezi ratne bolnice na Koranu.

Pripremio i razgovarao: Miljan Rašević