Milutin Bojić, srpski pjesnik, dramski pisac, književni kritičar i pozorišni recenzent, rođen je na današnji dan, 19. maja 1892. godine u Beogradu.

Poticao je iz porodice u kojoj je od malih nogu učen predanom radu, što će značajno uticati na njegov život i djelo.

Završio je Terazijsku osnovnu školu, a 1902. godine upisan je u realni odsjek Druge beogradske gimnazije.

Tokom školovanja ostvarivao je dobre rezultate, a slobodno vrijeme koristio je za čitanje i proučavanje djela svjetske književnosti, istoriju filozofije, psihoanalize i psihologije. Posebno interesovanje pokazao je domaću i stranu pozorišnu umjetnost kao i za učenje stranih jezika.

Uprkos svom zauzetom rasporedu tokom studentskih godina, Bojić je provodio mnoge večeri u kafićima i barovima, družeći se sa drugim umjetnicima u Skadarliji, boemskoj četvrti Beograda. Bio je izuzetno popularan među piscima i umjetnicima svoje generacije.

Na početku Prvog svjetskog rata, Bojić je bio na poslednjoj godini studija na Univerzitetu u Beogradu i vjeren sa svojom tri godine mlađom djevojkom, Radmilom Todorović.

Rat je prekinuo njegovo obrazovanje, a Bojić je odlučio da odloži brak dok se ne uspostavi mir. 

Ostao je zaposlen u Pijemontu do 1915. godine, kada je napustio Beograd sa porodicom i nikada se nije vratio. U Nišu je radio kao urednik dnevnog lista "Glasnik" u kojem je redovno objavljivao članke. Uz njih je objavio i svoj ep "Kain", duboko patriotsko djelo. Nakon zauzimanja Niša, Bugari su spalili svaki primjerak poeme, a jedini koji je sačuvan bio je onaj koji je Bojić ponio sa sobom iz grada.

U februaru 1915. godine umrla mu je majka od raka, ostavljajući ga da se brine o svojoj mlađoj braći i sestrama. Sestru i najmlađeg brata odlučuje da ostavio kod rođaka u Kraljevu, dok sa mlađim bratom Radivojem kreće u izgnanstvo. Njih dvojica su namjeravali da se pridruže kolonama crnogorske vojske koje su se povlačile i upute se ka Skadru, gdje su se nadali da će saveznički brodovi evakuisati njih i druge srpske trupe u Italiju.

Tokom povlačenja preko Albanije, napisao je pjesmu "Singidunum", posvećenu voljenom Beogradu.

Dok je marširao kroz divljinu, Bojić je počeo da piše antologiju poezije pod nazivom „Pesme bola i ponosa“, koja će obuhvatiti neka od njegovih najpoznatijih dela, a počeo je da radi i na novoj drami u stihu pod nazivom „Uroševa ženidba“.

Okupacija Srbije Bojića je mnogo više boljela nego svakodnevne borbe samog egzodusa.

Poslije natčovječanskih napora u albanskim gudurama i dodatne golgote od 160 kilometara pješačenja močvarnim primorjem od Skadra do Valone, zbog toga što se nisu pojavili obećani saveznički brodovi, vojnici su masovno umirali od tifusa, gladi i iscrpljenosti.

Kako nije bilo dovoljno mjesta na Krfu i ostrvcu Vido, na koje su prebačeni tifusari, a i zbog opasnosti širenja epidemije, odlučeno je da budu sahranjeni u Jonsko more.

Prema zvaničnim, ali nepotpunim podacima jer svi umrli nisu evidentirani, do 23. marta 1916. u Krfskom kanalu je sahranjeno 4.847 srpskih vojnika i oficira.

Za prva dva mjeseca po prispijeću na Krf, u toj strašnoj kolektivnoj drami smrt je pokosila njih 11 hiljada, a njih sedam hiljada je, uz bolni jauk brodskih sirena, spušteno u more naspram jugoistočne obale Krfa.

Bojić je svakodnevno gledao te jezive slike užasa, koje se u njemu pretočiše u najpotresniju i najrodoljubiviju srpsku pjesmu i tako je nastala “Plava grobnica”. Ona je veličanstveno opelo mučenicima i oda za svu patnju i bol, ponos i slavu, ali i nada u pobjedu i vaskrsenje.

Iako je na Krf stigao više mrtav nego živ, uz mučan oporavak nekako se izvukao i ubrzo nakon dolaska regrutovan je da radi za srpsku vojnu obavještajnu službu.

Sredinom 1916. godine premješten je u Solun gdje je veći dio slobodnog vremena provodio čitajući djela francuskih autora i pišući poeziju.

„Pesme bola i ponosa“ su prvi put objavljene u Solunu sredinom 1917. godine, a skoro svaki primjerak antologije je uništen u velikom požaru u Solunu, u avgustu 1917. godine.

Jedini primjerak koji je sačuvan bio je onaj koji je poslao svojoj vjerenici u Francusku.

U septembru 1917. godine, Bojiću je dijagnostikovana tuberkuloza.

Umro je 8. novembra 1917. godine u Solunu. Sahranjen je na groblju Zejtenlik, a njegovi posmrtni ostaci su 1922. ekshumirani i prenijeti na Novo groblje u Beogradu.

Sva njegova braća i sestre preživjeli su rat, a vjerenica Radmila nikada se nije udavala nakon njegove smrti. Vratila se u Srbiju poslije rata i umrla u Beogradu 1971. godine.

Iako je živio samo 25 godina Bojić je ostavio je neizbrisiv trag u srpskoj književnosti. U svom kratkom životu, stigao je da opjeva patnje i stradanja srpskog naroda tokom povlačenje preko Albanije, a kao svjedok masovnog umiranja na ostrvu Vidu napisao je svoju najpoznatiju pjesmu "Plava grobnica".

Stojte, galije carske! Sputajte krme moćne!

Gazite tihim hodom!

Opelo gordo držim u doba jeze noćne

Nad ovom svetom vodom.

Tu na dnu, gde školjke san umoran hvata

I na mrtve alge tresetnica pada,

Leži groblje hrabrih, leži brat do brata,

Prometeji nade, apostoli jada.

Zar ne osećate kako more mili,

Da ne ruši večni pokoj palih četa?

Iz dubokog jaza mirni dremež čili,

A umornim letom zrak meseca šeta.

To je hram tajanstva i grobnica tužna

Za ogromnog mrca, k'o naš um beskrajna.

Tiha kao ponoć vrh ostrvlja južna,

Mračna kao savest, hladna i očajna.

Zar ne osećate iz modrih dubina

Da pobožnost raste vrh voda prosuta

I vazduhom igra čudna pantomima?

To velika duša pokojnika luta

Stojte, galije carske! Na grobu braće moje

Zavite crnim trube.

Stražari u svečanom opelo nek otpoje

Tu, gde se vali ljube!

Jer proći će mnoga stoleća, k'o pena

Što prolazi morem i umre bez znaka,

I doći će nova i velika smena,

Da dom sjaja stvara na gomili raka.

Ali ovo groblje, gde je pogrebena

ogromna i strašna tajna epopeje,

Kolevka će biti bajke za vremena,

Gde će duh da traži svoje korifeje.

Sahranjeni tu su nekadašnji venci

I prolazna radost celog jednog roda,

Zato grob taj leži u talasa senci

Izmeđ nedra zemlje i nebesnog svoda.

Stojte, galije carske! Buktinje nek utrnu,

Veslanje umre hujno,

A kad opelo svršim, klizite u noć crnu

pobožno i nečujno.

Jer hoću da vlada beskrajna tišina

I da mrtvi čuju huk borbene lave,

Kako vrućim ključem krv penuša njina

U deci što klikću pod okriljem slave.

Jer, tamo daleko, poprište se zari

Ovom istom krvlju što ovde počiva:

Ovde iznad oca pokoj gospodari,

Tamo iznad sina povesnica biva.

Zato hoću mira, da opelo služim

bez reči, bez suza i uzdaha mekih,

Da miris tamjana i dah praha združim

Uz tutnjavu muklu doboša dalekih.

Stojte, galije carske! U ime svesne pošte

Klizite tihim hodom.

Opelo držim, kakvo ne vide nebo jošte

Nad ovom svetom vodom!