Kapela vidovdanskih heroja u Sarajevu je, prema istorijskim podacima, jedinstvena i po tome što je, uz kamen, izgrađena i od monumentalnih nadgrobnih ploča i kamenih krstova sa uništenog hrišćanskog pravoslavnog groblja Donja Hiseta na Carini-Vrbanji, što je tadašnji naziv sadašnjeg Trga BiH, gdje se nalaze zgrade Parlamentarne skupštine BiH i Savjeta ministara.

Kapela je podignuta po projektu Aleksandra Deroka. Na ploči ugrađenoj u kapelu na kojoj se nalazi natpis „Vidovdanski heroji“ sa njihovim imenima, stoje i Njegoševi stihovi simbolični za ideološko-slobodarsku orjentaciju cijelog vidovdanskog kulta srpstva: „Blago tome ko dovijeka živi, imao se zašta i roditi“.

Kapela se i danas nalazi u Sarajevu. U zajedničkoj grobnici sahranjeni su: Gavrilo Princip, Bogdan Žerajić, Vladimir Gaćinović, Nedeljko Čabrinović, Danilo Ilić, Veljko Čubrilović, Neđo Kerović, Mitar Kerović, Miško Jovanović, Jakov Milović, Trifko Grabež i Marko Perin.

Publicista Dragan Mijović revnosno istražuje i dokumentuje podatke o imovini Srpske pravoslavne crkve (SPC) i Srba u Sarajevu kako se ne bi zauvijek izbrisale činjenice o tome šta je čija imovina u gradu na Miljacki.

Mijović za Srnu kaže da je malo poznato da je najstarije sarajevsko groblje bilo hrišćansko groblje pod upravom Srpsko-pravoslavne crkvene opštine sarajevske.

- Ono se nalazilo upravo na prostoru gdje su danas zgrade zajedničkih organa BiH, parlamenta i Savjeta ministara, sa pripadajućim trgom. Prema nekim arheološkim nalazima, groblje je zakopano vijekovima prije dolaska Osmanlija na naše prostore. Na tom lokalitetu nađeni su i ostaci rimskih građevina u vidu fragmenata mozaika i drugih artefakata - naveo je Mijović.

On precizira da se groblje nalazilo u sadašnjem gradskom kvartu Marijin Dvor, na mjestu zvanom Carina, jednoj od tačaka gdje su se u grad ulivale glavne saobraćajnice kao što su još bili Hambina carina, Višegradska kapija i Alifakovac.

Mijović dodaje da se na tim mjestima plaćala taksa za uvoz robe u grad.

- Iz tog razloga groblje o kojem je riječ najduže je nosilo ime Staro groblje na Carini, ali je u raznim razdobljima nazivano i drugačije. Od kako na tom prostoru vijekovima bitišu pravoslavni hrišćani tu su se i sahranjivali. Drugog groblja nije bilo - priča Mijović.

Mijović navodi da su Turci, po dolasku na ove prostore, bilježili kaurska naselja - Brodac, Atik-varoš (Stari grad), Eski-trgovište – (Staro Torkovište /trgovište) i druga manja naselja iz kojih se razvio grad Sarajevo kada je po osmanskoj okupaciji Isa-beg Isaković tu sagradio svoj saraj (dvor).

- On je u popisu svojih vakufa (zadužbina) februara 1462. upisao jednu parcelu koja je sa zapadne strane graničila sa nevjerničkim (kaurskm) grobljem kod Kneževe njive. Njiva je zajedno sa kućom pripadala knezu Bogčinu, koji je bio sin kneza Šćepka (Štipka), čiji se grobni stećak-šljemenjak sa uklesan ćiriličnim natpisom, nalazi u pravoslavnom groblju u Donjem Kotorcu -  precizira Mijović.

Mijović pojašnjava da se iz tih razloga nekad u starim spisima groblje naziva i Bogčinovo, a ponegdje i Crkvina.

Parcela od 19 dunuma

- U kasnijim turskim defterima grobljanska parcela se pominje kao Vasiljeva bašča. Po predanju, rečeni Vasilj je tu svoju bašču - zemljište, poklonio Srpskoj crkvenoj opštini da bi se proširilo groblje, uz zavještanje da se tu sagradi crkva i škola. Ukupna površina parcele imala je skoro 19 dunuma (18.743 metra kvadratna). Na sjevernoj strani nalazila se i grobljanska kapela sa površinom od 60 metara kvadratnih - istakao je Mijović.

U vezi sa potrebom proširivanja groblja, kaže Mijović, treba podsjetiti da je Sarajevo u osmanskom periodu bilo veoma "kužno mjesto", podložno epidemijama poput kuge i kolere.

- Tada bi „na Carini“ preko noći nicalo na stotine svježih humki. Pominjala se izreka za nekog ko se dugo bavi na nekom mjestu „ne izbiva ko kuga iz Sarajeva“. Pamti se i jedna kletva kada bi se nekom u ljutnji kazivalo: „Dabogda ponovio groblje na Carini" - napomenuo je Mijović.