Dana 11.3.1996. godine imanovan sa za predsjednika Srpske opštine Ilidža, za period od 12. do 19. marta 1996. godine, od strane Ratnog predsjedništva Srpske opštine Ilidža.

Ovo imenovanje se odnosi na dio Srpske opštine Ilidža koje ulaze u sastav Federacije BiH, koje se reintegrišu u grad Sarajevo, na osnovu Dejtonskog mirovnog sporazuma, i to sljedeće Mjesne zajednice: Aerodromsko naselje, Nedžarići, Kasindolska, Doglodi, Zoranovo, Ilidža-Centar, Lužani, Vreoca, Osijek, Vrelo Bosne, Blažuj i Rakovica.

Imao sam zadatak da zajedno sa drugim imenovanim funkcionerima u skladu sa Dejtonskim mirovnim sporazumom, Rimskom izjavom i izjavama Visokog predstavnika prevashodno budem  u funkciji nastavka lokalne srpske vlasti na ovim prostorima, i to za period od 12. do 19.marta, (12.marta na Ilidžu je uspostavljena policijska vlast, a 20. marta teba da bude uspostavljena civilna federalna vlast). Do tada imam zadatak da u razgovorima, pregovorima sa Delegacijom Federacije BiH na čijem je čelu predratni i ratni načelnik federalne opštine Ilidža Husein Mahmutović, diplomirani ekonomista, usaglasimo stavove oko formiranja prelaznog Opštinskog vijeća, raspodjele resora između bošnjačke, srpske i hrvatske strane, a sve u cilju poštene i pravične lokalne vlasti koja će štititi interese sve tri naroda podjednako.

Posebno sam zadužen da preduzmem sve mjere na zaštiti društvene imovine, ljudskih prava i sloboda i privatne imovine. Sve državno-političke aktivnosti neophodno je sprovoditi u skladu sa Dejtonskim sporazumom, Rimskom izjavom i izjavama visokog predstavnika za civilna pitanja Karlom Biltom.

Strah od zajedničkog života sa komšijama sa kojima su do juče ratovali, i informacije o zločinima nad Srbima u Sarajevu, uz zajedničku i identičnu propagandu potvrđenu konkretnim aktivnostima SDA i SDS, uz velika obećanja, ali blage i neadekvatne aktivnosti međunarodne zajednice, odvelo je u martu 1996. godine 20.000 Srba sa Ilidže, zajedno sa 130.000 Srba iz drugih sarajevskih opština, u najveći egzodus jednog naroda u dvadesetom vijeku.

Šta sam, šta smo uradili u periodu reintegracije i poslije? Saslušali smo i vjerovali obećanjima međunarodne zajednice i predstavnicima federalne i državne vlasti. Učestvovali smo u formiranju i funkcionisanju lokalne vlasti, formirali udruženje Demokratska inicijativa sarajevskih Srba, otvorili Ambulantu porodične medicine i Radio stanicu DISS. Učenici srpske nacionalnosti osnovnoj školi nastavili su obrazovanje po srpskom programu, nešto je službenika zaposleno u javne i komunalne službe.

Prevareni od svojih, zaboravljeni, jer je za njih Federacija BiH federacija za Bošnjake i Hrvate. Neprihvaćeni od bošnjačke većine i bez međunarodne efikasne i efektivne zaštite, ostali smo na marginama svih segmenata života na Ilidži i u Sarajevu, što najbolje ilustruju demografske promjene.

Na Ilidži je poslije reintegracije 1996. godine, ostalo da živi u svojim domovima oko 3.000 Srba i 3.000 Hrvata uglavnom starija polulacija. Prije rata 1991. godine, na Ilidži je živjelo 67.937 stanovnika, 29.337 Bošnjaka, 25.029 Srba i 6.964 Hrvata. Danas 2017. godine na Ilidži imamo dva staračka doma Srba (oko 1.000) i Hrvata (2.000) i 58.120 Bošnjaka.

Srba danas ima 4.1% na federalnoj Ilidži, a Bošnjaka ima 4,5% u Istočnoj Ilidži. A u Kantonu Sarajevo danas od oko 180.000 predratnih Srba živi oko 13.300. Radi istine, moram naglasiti, nešto što se stalno zaboravlja, a to je da je u današnjem srpskom dijelu predratnog Sarajeva, Istočnom Sarajevu, poslije rata ostalo da živi oko 20.000 domicilnih Srba.

Konstitutivni jesmo, ali ravnopravni nismo danas na Ilidži. Ni mi ni Hrvati nemamo svoje predstavnike u opštinskoj skupštini, a broj zaposlenih u opštini i u drugim javnim službama se permanetno smanjuje i negdje je ispod 1 %. Srbi na Ilidži nemaju nijednu privatnu firmu, a zanemarljiv broj radno sposobnih ima zaposlenje bez ikakvih prava. U javnom prostoru se više čuje i vidi Arapski i Turski jezik, od srpskog jezika – ćirilice. 

Nismo uspjeli sačuvati zajedničku društvenu imovinu, posebno industrijske pogone koje su sistematski uništeni u ratu a i poslije rata. Ogromnu, neprocjenjive vrijednosti, srpsku privatnu imovinu izuzimajući onu koja je prodata, uništio je zub vremena i pljačkaške ruke bošnjačke većine. Uspjeli smo sačuvati našu vjersku i kulturnu baštinu, spomenike.

Naše iskrene želje i aktivnosti, moje i srpskog naroda koji je ostao da živi na svojim ilidžanskim vjekovnim ognjištima, vjerovali smo svima da će biti poštovana naša ljudska prava konstitutivnog i ravnopravnog naroda, i naša hrabrost unatoč svim opasnostima, da se reintegrišemo u Ilidžu i grad Sarajevo, urušena je najviše od strane sarajevske bošnjačke većine.

Nismo poraženi ratnim dejstvima, kao ratni pobjednici koji su uz velike žrtve sačuvali svoj narod, svoje teritorije, svoje vjerske i kulturne objekte, poraženi smo u miru, prvo od Slobodana Miloševića u Dejtonu, od međunarodne zajednice, a zatim i od svojih i od komšija, danas smo u glavnom gradu države građani zadnjeg reda.

Pred kraj rata 1995. godine, u autobusu na Igmanu, iznad Sarajeva, u kom je delagacija beograđana, koji su gosti na Drugoj Skupštini Srpskog građanskog vijeća, novinarka Gordana Suša, urednik „Sarajevskog ruleta“, dokumentarnog filma Radija Slobodne Evrope pita Miladina Životića, člana Beogradskog kruga, koji kaže da putuje u Sarajevo jer je svjestan da: „U Sarajevu se rješava, po mom mišljenju, pitanje naših prostora, može li se živjeti zajedno?“

Skupština je podržala jedinstvenu građansku Bosnu i Hercegovinu, državu ravnopravnih naroda, što je kasnije potvrdila i promjenom imena sa dodatkom: Pokret za ravnopravnost. Ljut sam i razočaran dometom njihovih aktivnosti, jer nisu otišli od toga da oni dobivši razne priviliegovane položaje igraju, glume uloge ravnopravnosti, u svim dalje sarajevskim propagandnim filmovima, u kojima drugi Srbi samo statiraju.

Demokratski beogradski Srbi više ne dolaze autobusima u Sarajevu na skupštine SGV-Pokret za ravnopravnost, iako danas ne moraju u Sarajevo preko Igmana, mogu slobodno sa više strana slobodno ući u Sarajevo, koje nije ispunilo želju Miladina Životića da Sarajevo bude grad koji će pokazati praktično da narodi mogu živjeti zajedno! 

I na kraju, postavljam sebi a i svima vama pitanje, hoće li neki novi Pejtonski* mirovni sporazum sadržavati aneks 7: „Mjere i aktivnosti za uspostavljanje zajedničkog života u Sarajevu.“ i Aneks 10 „Sporazum o civilnom sprovođenju mjera i aktivnosti iz aneksa 7.”, sa bosanskohercegovačkim moralnim Visokim predstavnikom, silom nametnuti zajednički život u Sarajevu. Sarajevska stvarnost ova sadašnja sa bošnjačkom većinom milom to ne želi izvršiti, makar onako efikasno kako je Visoki predstavnik silom , zasnovanoj na Dejtonskom mirovnom sporazumu, nametnuo reintergaciju koja je trebala prerasti, a očito nije, u zajednički život.

Izgleda mi nema ništa od Pejtonske mirovne konferencije! Na djelu su minderske i kafanske konferencije prijatelja koji rade protiv naroda!

P.S. *Pejton – dio Ilidže. Mnogo puta u vrijeme neuspjele reintegracije, pokojni duhoviti Izet Kike Sarajlić me je pitao kad ćemo mi građani Bosne i Hercegovine na Ilidži organizovati Pejtonsku mirovnu konferencija bez stranaca.