Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve na današnji dan 2003. godine proglasio je za svetitelja episkopa ohridskog i žičkog Nikolaja /Velimirovića/.

Nikolaj Velimirović, srpski pravoslavni teolog, episkop žički i ohridski i jedan od najpoznatijih duhovnika i besjednika svog vremena, rođen je 4. januara 1881. godine. Kanonizovan je pod imenom Sveti Nikolaj Ohridski i Žički.

Teološke studije završio je u Švajcarskoj, gdje je doktorirao na Univerzitetu u Bernu, dok je filozofiju diplomirao na Univerzitetu u Oksfordu, a potom i doktorirao u Ženevi.

Po povratku u Srbiju bio je predavač na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu. Zamonašio se 1909. godine, nakon čega je nastavio usavršavanje na Duhovnoj akademiji u Petrogradu.

U periodu između dva svjetska rata pokrenuo je Pravoslavnu narodnu hrišćansku zajednicu, poznatiju kao Bogomoljački pokret, s ciljem duhovnog okupljanja i očuvanja pravoslavne vjere u narodu.

Tokom Drugog svjetskog rata njemačke okupacione vlasti zatvorile su vladiku Nikolaja, najprije u manastirima Ljubostinja i Vojlovica, a potom je zajedno sa patrijarhom Gavrilo Dožić 1944. godine odveden u logor Koncentracioni logor Dahau.

Poslije rata živio je u emigraciji u Sjedinjenim Američkim Državama, gdje je preminuo 1956. godine u Manastiru Svetog Tihona u Pensilvaniji. Sahranjen je kod Manastira Svetog Save u Libertvilu, a njegove mošti su 12. maja 1991. godine prenesene u manastir Lelić, njegovu zadužbinu.

Među njegovim najpoznatijim djelima izdvajaju se „Religija Njegoševa“, „Besede pod gorom“, „Iznad greha i smrti“, „Duša Srbije“ i „Srbija u svetlosti i mraku“.

Svečani čin kanonizacije obavljen je 24. maja 2003. godine u Hram Svetog Save, a već naredne godine manastir Soko kod Ljubovije posvećen je Svetom Nikolaju Ohridskom i Žičkom.