Muslimanske paravojne jedinice su na današnji dan 1992. godine izvršile opšti napad na sarajevsko naselje Pofalići, ubijeno je oko 200 srpskih civila, a uporedo sa likvidacijom i protjerivanjem opljačkana je i spaljena srpska imovina.

Tog 16. maja prije 34 godine izvršen je širok i sistematičan napad takozvane Patriotske lige i Zelenih beretki na srpsko stanovništvo u naselju Gornji Pofalići kada su Srbi zarobljavani, premlaćivani, odvođeni u logore ili ubijani na kućnom pragu.

Toga dana izvršen je širok i sistematičan napad muslimanskih snaga na srpsko stanovništvo u naselju Gornji Pofalići kada su građani srpske nacionalnosti zarobljavani, tučeni, odvođeni u logore, ubijani na kućnom pragu, a njihova vjekovna ognjišta su opljačkana, popaljena i oteta.

U samo jednom danu 16 kvadratnih kilometara prostora na kojem je srpski narod vjekovima živio potpuno je očišćeno.

Likvidirano je na desetine ljudi samo zbog hrišćanskog imena i prezimena, a na stotine uhapšeno, brutalno prebijano i terorisano, a od mnogobrojnih zlostavljanih žena, dokazano je da su dvije maloljetnice silovane.

Prema podacima kojima raspolažu nadležni organi u Republici Srpskoj, napad na Pofaliće pripremili su komandant Teritorijalne odbrane BiH Hasan Efendić i lokalni starješina Teritorijalne odbrane Idriz Salko.

U samo jednom danu od Srba je potpuno očišćeno 16 kilometara kvadratnih prostora na kojem je srpski narod vijekovima živio, navodi se u "Atlasu zločina" Republičkog centra za istraživanje rata, ratnih zločina i traženje nestalih lica.

U akciji su učestvovali odred "Pofalići jedan" čiji je komandant bio Habib Idrizović, "Pofalići dva" sa komandantom Jusufom Lošićem i odred "Velešići" kojim je komandovao sada pokojni Enver Šehović, dok je na čelu bataljona Vojne policije bio Dževad Topić.

Prije napada Pofalići su svakodnevno granatirani, a po naselju je pucano i iz snajpera.

U dejstvima na Pofaliće ubijeni su Slavica Đurović i njene komšije Savo Marić i Obren Pantović, dok je teže ranjen Slavičin muž Dobro.

Poslije ubistva penzionisanog policajca Mlađena Bratića među stanovništvom su zavladali strah i panika. Bratić je ubijen 4. maja 1992. godine u Gornjim Pofalićima, a istog dana ranjen je Dragomir Ignjatović.

Deset dana kasnije snajperom je ubijen Rajko Savić, nakon čega je počeo teror nad srpskim civilima, uništavanje i pljačka njihove imovine, da bi 16. maja u 5.30 časova na naselje koje je bilo u potpunom okruženju počeo napad iz više pravaca - od Željezničke stanice, Fabrike duvana, Buća Potoka i Kobilje Glave.

Ubijena je i Nada Vasković, a bračni par Vojislav i Marica Pikulić odvedeni su iz kuće i do danas se vode kao nestali.

Ubijen je i bračni par Savić - Mirko i Rosa, zatim Božidar i Ljubica Elek, koji su kasnije zapaljeni. Likvidirani su i supružnici Stana i Stevan Vasković, kao i Vida Bratić.

Zločin u Pofalićima odnio je stotine života, mada broj nikada nije preciziran, jer su mnogi Srbi na početku rata tražili utočište u većinski srpskim Pofalićima.

Mnogi se i danas vode kao nestali, a oni koji su preživjeli ovu golgotu nisu vratili svoju imovinu tako da nisu u mogućnosti da otvoreno govore o stradanjima svojih najbližih, jer strahuju od opstrukcije i negativnih reakcija sarajevskih vlasti na zahtjeve za povrat imovine.

Zločin nad Srbima u Pofalićima uslijedio je nakon niza prethodnih zločina snaga lojalnih tadašnjem muslimanskom rukovodstvu u Sarajevu, poput zločina u Dobrovoljačkoj ulici, Velikom parku i ubistva srpskog svata na Baščaršiji.