U Crkvi Svetih Petra i Pavla u Oseniku služen je parastos povodom tri decenije od zatvaranja logora „Silos“, a potom je položeno cvijeće na kapiju nekadašnjeg kazamata u Tarčinu u kojem je tokom rata bilo zatočeno 600 srpskih civila, od kojih su njih 24 umrla usljed fizičkog zlostavljanja, prebijanja, tortura i mučenja glađu.
Parastosu, koji je služio protojerej-stavrofor Miljan Rađenović, osim vjernika, bivših logoraša i članova njihovih porodica, prisustvovali su i Boško Tomić, izaslanik srpskog člana Predsjedništva BiH Željke Cvijanović, zamjenik predsjedavajuće Savjeta ministara Staša Košarac, predsjednik Saveza logoraša Republike Srpske Anđelko Nosović, vršilac dužnosti direktora Republičkog centra za istraživanje rata i ratnih zločina Viktor Nuždić, koji su položili vijence i cvijeće na kapiju logora.
Prvi put pomenu su prisustvovali predstavnici OEBS-a i Ambasade Velike Britanije u BiH.
Prema ranijim svjedočenjima srpskih logoraša i zvaničnika Republike Srpske logor „Silos“ u Tarčinu bio je i ostao simbol stradanja srpskog naroda u proteklom ratu.
„Silos“, kao koncentracioni logor za Srbe, kojim je upravljala takozvana Armija RBiH, otvoren je 11. maja 1992. u objektu u kojem se prije rata čuvala pšenica, a zatvoren je 27. januara 1996. godine na Svetog Savu, odnosno dva mjeseca nakon što je potpisan Dejtonski mirovni sporazum.
Prema svjedočenju bivših zatočenika, "Silos" je imao sve elemente zloglasnog logora iz Drugog svjetskog rata Aušvica.
U tom logoru, jednom od ukupno 126 na području ratnog Sarajeva, uglavnom su bili zatočeni civili sa područja Tarčina, Pazarića i drugih okolnih mjesta.
Najmlađi među njima bio je četrnaestogodišnji Leo Kapetanović, a najstariji Vaso Šarenac koji je imao više od 85 godina i umro je u „Silosu“ na temperaturi koja je uvijek bila niža za deset stepeni u odnosu na spoljnu.
Torture nisu bile pošteđene ni žene, od kojih je jedna bila u šestom mjesecu trudnoće.
O raspuštanju logora „Silos“ zatvorenici su saznali od predstavnika Međunarodnog komiteta Crvenog krsta.
Logor su napustili 26. januara 1996. godine, dok su posljednja 42 zatvorenika izašla dan kasnije, čime su konačno zatvorena vrata ovog kazamata.
Sud BiH je u julu 2021. godine izrekao drugostepenu presudu kojom je šestoricu bivših pripadnika takozvane Armije BiH za stravične zločine u „Silosu“ osudio na ukupno 42 godine zatvora.
Bivši komandant Devete brdske brigade takozvane Armije BiH Nezir Kazić osuđen je na 10 godina zatvora, po osam godina dobili su nekadašnji načelnik Stanice javne bezbjednosti u Hadžićima Fadil Čović i bivši upravnik logora „Silos“ u Tarčinu /do avgusta 1994/ Bećir Hujić.
Komandir Policijske stanice u Pazariću Mirsad Šabić je osuđen na šest godina, dok su na po pet godina osuđeni nekadašnji upravnik "Silosa" /od avgusta 1994/ Halid Čović i bivši stražar u ovom logoru Nermin Kalember.
Njih šestorica su osuđeni za protivzakonito zatvaranje i nečovječno postupanje prema civilima srpske i hrvatske nacionalnosti zatočenim u „Silosu“, kasarni Krupa u Zoviku i Osnovnoj školi „9. maj“ u Pazariću, kao i za uskraćivanje prava na suđenje i odvođenje na prinudne radove civilnog stanovništva.
