Veljko Radenović /1955-2012/, potpukovnik Policije Srbije, komandant Posebnih jedinica policije u Prizrenu tokom rata na Kosovu i Metohiji, umro je 29. septembra 2012. godine.

U narodu je postao poznat kao „đeneral”, iako je imao samo čin potpukovnika.

Rođen je 17. maja 1955. u selu Brežanik kod Peći. Njegova porodica vodi porijeklo iz crnogorskog sela Meteh kod Plava, a u Metohiju se doselila poslije Drugog svjetskog rata.

Milicijsku školu je završio u Sremskoj Kamenici, a do 1992. bio je načelnik policijske stanice u selu Sredska kod Prizrena. 

Od februara 1992. bio je komandant Specijalne jedinice MUP-a SR Jugoslavije, a učestvovao je u ratu u Bosni i Hercegovini na rejonu Višegrad-Foča-Goražde.

Početkom septembra 1995. prebačen je u Slavoniju i Baranju na granici sa Hrvatskom, gdje je ostao do potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma.

Proslavio se kao komandant srpskih jedinica koje su od 17. do 20. jula 1998. učestvovale u borbama za oslobađanje Orahovca, koji je zauzeo OVK-a. Albanci su nekoliko dana držali Orahovčane kao taoce, a Radenovićevim naporima grad je oslobođen.

Kolege i civili su Radenovića cijenili kao komandanta jedinice i kao čovjeka, a ostao je zapamćen i po borbenom pokliču - "Za mnom, braćo!".

Radenović je dvadeset godina patio od šećerne bolesti, a u borbe je uvijek sa sobom nosio zalihe insulina i čokolade.

Preminuo je 29. septembra 2012. godine u Kruševcu, a sahranjen je na Novom groblju u tom gradu, bez ikakvih državnih počasti.

Posthumno je, na Sretenje 2022. godine, odlikovan Ordenom za zasluge za odbranu i bezbednost Srbije prvog stepena.

Muzičar Gavrilo Kujundžić iz Orahovca posvetio mu je pjesmu "Đenerale, đenerale".

Spomenik Radenoviću otkriven je 24. marta 2022. u Kruševcy.