Spomenko Gostić, najmlađi odlikovani borac Vojske Republike Srpske, rođen je na današnji dan, 15. avgusta 1978. godine u Doboju.

Iako je živio svega nepunih 15 godina, iza sebe je ostavio priču koja je postala jedan od najpotresnijih simbola stradanja djece u ratu i njihove privrženosti rodnom kraju.

Spomenko je poginuo 20. marta 1993. godine, tokom granatiranja položaja Vojske Republike Srpske na Ozrenu. Od posljedica granatiranja stradalo je još pet srpskih vojnika, dok je Spomenko teško ranjen i ubrzo preminuo.

Sahranjen je na seoskom groblju u Gornjem Ulišnjaku, na Ozrenu, gdje počivaju i njegova majka i baka.

Ostao bez najbližih, pa se pridružio vojsci

Spomenkovo djetinjstvo bilo je teško. Nakon razvoda roditelja, sa majkom je iz Maglaja otišao kod bake Vide u ozrensko selo Gornji Ulišnjak. Njegova majka je preminula neposredno pred izbijanje rata, a tokom prvih napada na selo poginula je i njegova baka.

Nakon što je ostao sam, Spomenko se pridružio Vojsci Republike Srpske, gdje je prvo bio kurir, da bi kasnije razvozio hranu i municiju borcima na liniji. 

Obavljajući povjerene mu zadatke, jednom prilikom je sa konjskom zapregom upao u minsko polje, pri čemu su konji stradali, a on je bio lakše povrijeđen. Nakon tog ranjavanja, još je jednom bio lakše ranjen.

Priča o dječaku sa Ozrena ubrzo je dospjela u javnost. Fotografija koju je napravio fotograf Tomislav Tomo Paternek, kao i televizijska reportaža ekipe Televizije Novi Sad koju je predvodio novinar Petko Koprivica, učinili su da za Spomenka čuju ljudi širom regiona i Evrope.

U intervjuu iz oktobra 1992. godine, tada četrnaestogodišnji Spomenko govorio je o svom životu i danima provedenim uz borce.

„Ja sam se javio dobrovoljno da pomognem svom narodu, da oslobodimo selo od neprijatelja“, rekao je tada.

Njegova priča snažno je odjeknula u javnosti. Brojni ljudi nudili su da ga prihvate, udome i omoguće mu školovanje i život daleko od rata.

Jedan od njih bio je Predrag Simikić Pegan iz Pariza, koji je u januaru 1993. godine došao na Ozren kako bi lično upoznao Spomenka i ponudio mu da pođe sa njim u Pariz.

Spomenko je, međutim, ponudu odbio rekavši: „Dok rat traje, ja odavde neću. Ne mogu ovo napustiti dok se sve ne oslobodi“.

Samo dva mjeseca kasnije, 20. marta 1993. godine, Spomenko je poginuo na Ozrenu.

Posthumno je odlikovan Medaljom zasluga za narod, a kasnije i Medaljom za hrabrost „Miloš Obilić“.

U porti Spomen-hrama Rođenja Presvete Bogorodice u Doboju 20. marta 2014. godine postavljena je njegova spomen-bista. Spomen-kip postavljen je i u porti Manastira Svetog Nikole u Petrovu 24. avgusta 2021. godine.

Njegov lik ovjekovječen je i na muralu u Doboju, dok je jedna ulica u Višegradu dobila ime po njemu, a u naselju Garača postavljena je spomen-ploča.

O Spomenku je snimljen dokumentarni film „Spomenko na vječnoj straži“, napisana knjiga „Spomenko i Ozren“ autora Mileta Savića, a Udruženje „Deveta dimenzija“ iz Banjaluke priredilo je strip-album „Spomenko – priča o jednom djetinjstvu“.

Njegovu priču čuvaju i svjedočenja onih koji su ga poznavali, ali i sjećanje na dječaka koji je, u vremenu kada je trebalo da ide u školu i igra se sa vršnjacima, izabrao da ostane uz svoj narod i svoj Ozren.